on a sunbeam

refurbishing

2008-07-10T18:53:00.000+03:00

Ο Ιούλης θα ήταν υποτίθεται μήνας ξεκούρασης, μια προθέρμανση για τις κανονικές καλοκαιρινές διακοπές, μεσημεριάτικες ξάπλες μετά τη δουλειά και μετά βόλτες, θερινά και catching up. Κολυμβητήριο ή μονοήμερες εδώ γύρω να φύγει η κούραση και η ασπρίλα του χειμώνα και κυρίως τεμπελιές, τεμπελιές, τεμπελιές...

Ο Ιούλης μπήκε με μπουλντόζες και τόνους από σκόνη και χώμα, έργα για το φυσικό αέριο και ταμπελίτσες «ευχαριστούμε για την κατανόηση» – μισή μέρα καύσωνα με κομμένο το νερό, κομπρεσέρ από τις 7 το πρωί και ξανά στις 5 το απόγευμα, μήπως το χώμα που εισχωρεί στο δέρμα μετράει για self-tan; 10 μέρες αργότερα και ενώ τα έργα μεταφέρονται στα πιο κάτω στενά, ένα νυσταγμένο πρωινό Δευτέρας υποδέχομαι τα κομπρεσέρ στο σπίτι. Η ανακαίνιση που ισως-και-να-ξεκινούσε-τον-Σεπτέμβρη είναι εδώ, μέσα στα 48 τετραγωνικά του σπιτιού μου, ας όψεται η ξαφνική επίσκεψη των γονιών. Δύο πιτσιρικάδες που πιο πολύ μου θυμίζουν κάτι παλιούς μαθητές μου από τα ΤΕΕ παρά μάστορες σπάνε τα λευκά πλακάκια με τα κολλημένα ψαράκια από το πράκτικερ, σε μια μέρα δεν έχει μείνει τίποτα όρθιο από το μπάνιο και την κουζίνα, μόνο στρώσεις σκόνης παντού στα άλλα δύο δωμάτια και σακούλες με μπάζα δίπλα στον κάδο. Οι μεσημεριάτικες ξάπλες και οι βόλτες έχουν αντικατασταθεί με αγχωμένα πέρα δώθε, η πιο ζεστή μέρα του καύσωνα περιλαμβάνει ένα πηγαινέλα στη δουλειά με το αυτοκίνητο, ένα λεωφορείο, ένα τρόλει και τρία ταξί, έχω τιγκάρει το ipod με σουηδική ποπ και μουρμουράω στίχους για να μην αποκοιμηθώ στις διαδρομές, σε 10 μέρες υποτίθεται ότι θα έχει τελειώσει ο πανικός... λαλαλα...πρέπει να διαλέξουμε πλακάκια...λαλαλα...

Moving houses, moving back again, refurbishing…Ο Ιούλης μπήκε και εγώ ακόμα δεν ξέρω σε ποια χώρα θα μένω του χρόνου, ούτε πρόκειται να το μάθω για κάνα μήνα ακόμα δηλαδή, το blog βγήκε κάπως προφητικό, ποιος το φανταζόταν δύο χρόνια και πριν. Σε μια πτήση το φθινόπωρο είχα γνωρίσει έναν παππούλη γερμανό αρχιτέκτονα, ταξίδευε σε όλο τον κόσμο και εφτιαχνε παλιά σπίτια, σαν αυτά που βλέπεις στα κυριλέ περιοδικά αρχιτεκτονικής, μου είπε την ιστορία της ζωής του και γω της δικιάς μου μασουλώντας αεροπορικό junk food, δεν ξέρω πως τον θυμήθηκα τώρα, όλα είναι λίγο κουβάρι στο μυαλό μου, ίσως γιατί τότε είχα ζηλέψει τη δουλειά του, τώρα 5 στρώσεις σκόνης και καμιά 10ρια κούτες αργότερα, δεν είμαι τόσο σίγουρη τελικά.

those dancing days

2008-06-11T13:14:00.002+03:00

Slow down, please, slow down
I need to find peace anywhere in me
I feel like I'm under water, struggling to get air
I feel like I'm lost in this body, trying to get inside my head

I wanna know what im thinking what I'm feelin
What I want my life to be
I wanna know how I plan to make things easier
For everyone but me

Tell me, please, tell me
What to do know, now that I know myself
Do you really think I could relie on this new person I have become
Do you really think I give a damn now that I can do whatever I want

Now I know What I'm thinking what I'm feeling
What I want my life to be
Now I know how I plan to make things easier
For everyone including me

snapshots

2008-04-24T10:38:00.006+03:00

[k.vhta live @ fuzz]

[modrec live @bios]

lost for words

2008-04-24T10:36:00.003+03:00

[σούπερ εθιστικό το spell with flickr, το ανακάλυψα στο blog της dimitra daisy]

Όταν διαμαρτύρεσαι για τεμπελιές και βαρεμάρα στη δουλειά πρέπει τελικά να προσέχεις τι εύχεσαι γιατί μπορεί ξαφνικά όλα να γυρίσουν τούμπαλιν μια μέρα. Αυτό σε συνδυασμό με μια αίσθηση απίστευτης τεμπελιάς και ντάγκλας έκαναν τις τελευταίες βδομάδες να περάσουν σε κλάσματα δευτερολέπτων. Μεσολάβησαν τα γενέθλια μου και ναι, έγινα 30, κεράκια μίκι μάους σε σπιτική τούρτα-φράουλα από τα χεράκια μου. 4 βδομάδες πιο μετά ανακάλυψα την πρώτη άσπρη τρίχα, άσχετα αν το νέο μου κούρεμα ώρες ώρες με κάνει να φαίνομαι 16. Τώρα είμαι 30, μπορώ να το παίζω κουρασμένη και να σέρνομαι με τις πιτζάμες όλο το σ-κ και να βλέπω απανωτά επεισόδια gilmore girls και τα καινούργια lost, να αρχίζω γράμματα προς το Manchester που δεν ολοκληρώνονται ποτέ, να κάνω ώρες ολόκληρες για να μεταφράσω μια σελίδα ατενίζοντας έξω από το παράθυρο του γραφείου, 4 βδομάδες τώρα I’m lost for words. Και μετά, το φεστιβάλ του velvet στο bios, κοκτέιλ τζιν-αψέντι στην κωνσταντινουπόλεως και ζομπι στην κλειτίου, καροτόπιττα και gluhwein στις πολύχρωμες μαξιλάρες του bliss, μια μεγάλη βόλτα στην πλάκα, στη συναυλία του κ.βήτα το 'κλεμμένο ποδήλατο' καπάκι στο 'μιράντα', καλοκαίριασε και δεν προλάβαμε ούτε τα παλτά να φυλάξουμε, χαζεύω τη φωτογραφία του jens, βγάζει τόση αισιοδοξία, ας είναι έτσι οι μήνες που έρχονται, σαν μια ατέλειωτη βαρκάδα μια ηλιόλουστη ανοιξιάτικη μέρα.

[pic stolen from jens' blog]

sigur ros take over youtube!

2008-03-07T10:17:00.002+02:00

today sigur rós will be taking over the front page of youtube for the day. the band will take over all twelve slots on the sites home page and the centrepiece of this will be “heima” in full. this is the first time a full-length music documentary is available to view on youtube.

hurray for the sigur ros takeover!

over the hill

2008-03-03T09:16:00.002+02:00

Φίσκα το καφέ του Ιανού την Παρασκευή το βράδυ αν και μάλλον όχι και τόσος κατάλληλος χώρος για live, μια έγκαιρη κράτηση μας οδήγησε πρώτο τραπέζι πίστα, κάποιοι άλλοι αμφιβάλω αν έβλεπαν τίποτα από τους καναπέδες. Από την άλλη το θέμα δεν ήταν να βλέπεις αλλά να ακούς, η Μόνικα στο πιάνο και την κιθάρα, οι άλλοι μουσικοί σε βιολί, τρομπέτα, τσέλο, ένα ακουστικό σετ με διασκευές και δικά της τραγούδια. Από όταν την πρωτάκουσα πριν δυο χρόνια οι κακές γλώσσες λένε διάφορα που περιλαμβάνουν καλάμια και ιδιοτροπίες, δεν ξέρω τι ισχύει πραγματικά και ούτε και με νοιάζει για να πω την αλήθεια. Η συναυλία άρχιζε 11, ε, 11 και κάτι ήταν πάνω στη σκηνή, όχι σαν κάτι άλλα λάιβ που έχεις πιει 3 μπύρες μέχρι να αρχίσουν, η διασκευή στο my way σούπερ, θέλαμε και άλλο όταν τέλειωσε, ό,τι και να λέγεται έχει και φωνή και ταλέντο, το αξίζει το σπρώξιμο που της κάνουν, σύντομα θα κυκλοφορήσει και το cd, για την ώρα κάποια τραγούδια εδώ.

zzzzzzzz

2008-02-27T10:20:00.005+02:00

Months ago I read this article in one of the Greek Sunday newspapers and we took the test with a friend over the phone: “how boreout are you?” - and then chose to forget about it. Now as the snow has melted and I am slowly coming out of hibernation I realize how much I fit the profile of the boreout employee. 8 out of the 10 questions take yes for an answer so I guess it’s time I moved on after almost three years in this office. The ‘times’ article that I found online mentions how the resulting profile of a boreout victim is remarkably similar to characters such as Homer Simpson. So, it seems like I’ve turned into Homer, I can start saying "D'oh!" and eat large quantities of doughnuts. Most mornings as I drive to work I count the hours left until it gets time to drive back – and that can’t be a good thing really. Of course I complete numerous private tasks at work, I do find it meaningless, boring, unchallenging and I often leave feeling frustrated, empty, tired even though I haven’t done that much actually. It was supposed to be a transitive stage that has lasted too long after all. Ok, to be fair not all of it was that bad, there were some good moments too but it seems they have vanished and this year has been totally stupid at least for a workaholic like myself. So, September will be the month for change and until then, well, I’ve got this post to finish, a couple of new bands to check out and some personal emails to reply to :P

Is it you?
If you say yes to four or more of these, you could have boreout . .
1 Do you complete private tasks at work?
2 Do you feel underchallenged or bored?
3 Do you sometimes pretend to be busy?
4 Are you tired and apathetic after work even though you experienced no stress in the office?
5 Are you unhappy with your work?
6 Do you find your work meaningless?
7 Could you complete your work quicker than you are doing?
8 Are you afraid of changing your job because you might take a salary cut?
9 Do you send private e-mails to colleagues during working hours?
10 Do you have little or no interest in your work?

page 123

2008-02-23T14:04:00.007+02:00

Somewhere under the floor a water pip clanked. Jacob stoppped crying. 'Can I have a polar bear drink tomorrow?'

line 6-7-8, p.123 of Mark Haddon's 'A Spot of Bother' the book I've been reading and which happened to be next to my laptop as I got the invitation by xilaren and I am sending to chloe, dimitra and marianthi. (just post lines 6-8 of p.123 of the book that happens to be nearest to you :-).

once

2008-02-05T17:44:00.001+02:00

in rainbows

2008-01-29T21:43:00.000+02:00

Είναι περίεργο να ανακαλύπτεις ξανά ένα από τα κάποτε αγαπημένα σου συγκροτήματα εφτά χρόνια αφότου είχες πιστέψει ότι δεν θα κολλήσεις ποτέ ξανά με καινούργια κυκλοφορία τους. Λίγο μετά την αξέχαστη συναυλία στο Λυκαβηττό εκείνο τον Ιούνη, έβαλες τα cd δίπλα σε αυτά των pulp, suede, blur και πίστεψες ότι ένας κύκλος είχε κλείσει, the end of an era κτλ κτλ. Και είναι περίεργο τόσα χρόνια μετά να ξανακολλάς με τους radiohead, να ακούς το in rainbows παντού και συνέχεια τους δύο τελευταίους μήνες, να ψάχνεις στίχους και ημερομηνίες για τις ήδη sold-out συναυλίες. To jigsaw falling into place στο αυτοκίνητο για ανέβασμα της αδρεναλίνης στον περιφερειακό του Υμηττού όταν μπαίνεις στις στροφές, το faust arp και το all I need στο i-pod, νανούρισμα στο μετρό και τα λεωφορεία όταν γυρνάς αργά το βράδυ και με δυσκολία κρατάς τα μάτια σου ανοιχτά, το weird fishes/arpeggi να παίζει σάουντρακ στο κεφάλι σου στο γραφείο ενώ θέλεις να εξαφανιστείς από κει και προσπαθείς να καταλάβεις αν το γλείψιμο και η πουτανιά είναι έμφυτα ‘χαρίσματα’ ή χρειάζονται χρόνια εξάσκησης. Όλο το cd ξανά και ξανά gloomy και συνάμα λυτρωτικό, να σε υπνωτίζει και να σου μουδιάζει τις αισθήσεις. Και μετά ο dj να βάζει το high and dry εκεί που δεν το περιμένεις κάπου στις 5 το πρωί εσύ σχεδόν ξάπλα σε ένα δερμάτινο καναπέ στο γκάζι και όλα να μοιάζουν λογικά, να χαμογελάς στον εαυτό σου και να θυμάσαι γιατί κάποτε τους είχες αγαπήσει τόσο πολύ.

χαρά

2008-01-20T18:48:00.000+02:00

Όταν μια πολύ καλή σου φίλη σου λέει ότι είναι έγκυος ξέρεις ότι κατά βάθος η ζωή της από δω και πέρα θα αλλάξει. Δεν συνειδητοποιείς παρά πολύ αργότερα πόσο αυτό θα επηρεάσει και τη δική σου ζωή αφού οι βόλτες, τα σινεμά και τα θέατρα θα αντικατασταθούν με καφέδες στο σπίτι μαζί με ένα πλασματάκι που θέλει συνέχεια το 100% της προσοχής σου. Το πλασματάκι θα πάρει το όνομα Χαρά από τη μια γιαγιά και δεν θα μπορούσε κάτι άλλο να του ταιριάζει περισσότερο τελικά. Από το πορτ μπεμπέ μέχρι τώρα που κάνει τα πρώτα του βήματα θα έχει ένα τεράστιο χαμόγελο στη μουρίτσα του, θα του κάνεις τον καραγκιόζη και θα ξεκαρδίζεται, θα κοπανάει το κεφάλι του στα έπιπλα και πάλι δε θα μπήγει τα κλάματα, θα μασουλάει τα καλώδια των ηχείων, θα πειράζει τα κουμπιά του στερεοφωνικού και της τηλεόρασης και θα έχει ένα έμφυτο ενδιαφέρον για το laptop, θα κάνετε ράλι με το καρότσι στην παραλία του Φλοίσβου και με το ποδήλατο στους διαδρόμους του διαμερίσματος. Και θα γελάει. Συνέχεια. Το λιγότερο grumpy μωρό που έχω δει ποτέ μου – όχι ότι έχω ζήσει και πολλά μωρά βασικά. Και δεν ξέρω αν είναι επειδή η σύλληψη του έγινε στο Λονδίνο σε ένα εντελώς ξέγνοιαστο ταξίδι, αν επειδή ένα μήνα πριν γεννηθεί ‘είδε’ το 2 και η μαμά του έτρεχε ακόμα για καφέδες και βόλτες μέχρι τελευταία στιγμή με την κοιλιά τούρλα, επειδή μεγαλώνει με σάουντρακ sigur ros και κ.βήτα, και παραμύθια για το πώς η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ. Ξέρω όμως πως όταν το κρατάς αγκαλιά και σε κοιτάει στα μάτια και σου γελάει και σου φέρνει τα παιχνίδια του αρκεί για να τα ξεχάσεις όλα, να εξαφανιστεί κάθε μουντή, αρνητική σκέψη και να τα δεις όλα λίγο πιο αισιόδοξα – δωρεάν ψυχοθεραπεία δηλαδή. Άσε τη δωρεάν γυμναστική με τόσο ξεπάτωμα να το κυνηγάς πάνω κάτω και να το κάνεις αεροπλανάκια και σβούρες. Τελικά έγινα η χαζοφίλη της μαμάς της Χαράς. Και η Χαρά έσβησε το πρώτο της κεράκι χθες. Χαμογελώντας :))

2008

2008-01-07T19:26:00.000+02:00

Καλή χρονιά, πολύχρωμη και χαρούμενη, για να δούμε τι κρύβει το 2008 λοιπόν :)

σ-κ

2007-12-18T13:20:00.000+02:00

Σ-κ με το Άργος να έχει κολλήσει στο cd-player από την προηγούμενη βδομάδα που το αγόρασα, ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί με απογοήτευσε λίγο ωστόσο, ναι είναι περίπου 3 κομμάτια που δε θα τα βαρεθείς ποτέ, που τα ακούς και σου θυμίζουν γιατί τόσα χρόνια μετά έχεις ακόμα αυτό το τρελό κόλλημα με τη φωνή και τους στίχους του Κ.Βήτα, όμως κάτι λείπει, κάτι δεν είναι αρκετό για να ενώσει το παζλ...

Σ-κ με το ‘my blueberry nights’, ότι πρέπει για τεμπέλικο μεσημέρι με κρύο, σοκολάτα ίον αμυγδάλου στο κλασσικό μέγεθος, η Γ. να έχει ξεχάσει τα γυαλιά της και να καθόμαστε στις πρώτες σειρές για να μπορεί να χαζεύει τον Jude Law. Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Wong Kar-Wai, λίγο ρομαντική κομεντί, λίγο road movie, λίγο τρυφερή, λίγο κυνική, γλυκόπικρη σαν τις blueberry pies που κατέβαζε η Jones στο café του Law, το σενάριο κάπως έμπαζε αλλά από ατμόσφαιρα έσκιζε.

Σ-κ διαβάζοντας το ‘jpod’ του Coupland, το είχα πάρει από το καλοκαίρι, υποτίθεται θα το διάβαζα στην παραλία, ούτε είχα προσέξει υπόθεση, το άρχισα τυχαία τις προάλλες που δε μου κόλλαγε ύπνος και διαπίστωσα ότι το στόρι εξελίσσεται στα γραφεία μια εταιρείας που φτιάχνει video games, πάνω που τελειώνω το assignment!? Τι να πω, οι συμπτώσεις συνεχίζονται or am I reading too much into everything??

Σ-κ με apple-cinnamon και chocolate chip muffins, ασκήσεις ηρεμίας και υπομονής, μια μορφή ψυχοθεραπείας μέχρι να γεμίσουν, κουταλιά, κουταλιά και τα 16 στρογγυλά φορμάκια και να μυρίσει όλο το σπίτι κανέλα και μήλο. Τελικά έπρεπε να έχω γίνει ζαχαροπλάστης ή φούρναρης, ανακάλυψα αργά την κλίση μου όμως…

carrot

2007-12-09T14:27:00.000+02:00

φωτο από εδώ

Έφτιαξα το καροτ κέικ ξανά και πέτυχε οπότε δεν είχα την τύχη του πρωτάρη. Στα πλαίσια του κάνω οτιδήποτε άλλο παρά να αντιμετωπίσω το deadline της εργασίας για το μεταπτυχιακό κάθομαι και αδειάζω την ντουλάπα και την ξαναφτιάχνω από την αρχή, ψήνω κάροτ κέικ και στο ενδιάμεσο κοιτάζω την λευκή σελίδα στο word. Μα πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να γράψω υποθετικό σενάριο για ένα video game που θα έχει και εκπαιδευτική αξία; Αφού δεν είμαι της τελευταίας στιγμής γιατί έχω κολλήσει έτσι τώρα; Επειδή το κέικ εξαφανίστηκε ξανά πριν σκεφτώ να βγάλω φωτογραφία έκλεψα μια από το flckr που του μοιάζει. Και ένα τραγουδάκι από τους Math and Physics Club που ήταν το σάουντρακ αυτή τη φορά, ακούω το cd στο repeat, the sort of indiepop to die for!

Υλικά
3 φλιτζάνια αλεύρι μπλε
1½ φλιτζάνι καλαμποκέλαιο
2 φλιτζάνια ζάχαρη
3 φλιτζάνια τριμμένο καρότο (στο χοντρό)
4 αυγά
½ φλιτζάνι καρύδια ψιλοκομμένα
2 κγ μπέικιν
2 κγ σόδα
½ κγ αλάτι
2 κγ κανέλα

Χτυπάμε τα αυγά με τη ζάχαρη και μετά προσθέτουμε όλα τα υπόλοιπα υλικά. Ψήνουμε σε ταψάκι με λαδόκολλα 1½ ώρα στους 170 C στο πάνω κάτω.

Για το γλάσσο:
2 κ σούπας βούτυρο
1 φιλαδέλφεια μεγάλο
2 φλιτζάνια ζάχαρη άχνη
χυμό μισού λεμονιού

Χτυπάμε τα υλικά για το γλάσσο στο μπλέντερ και αφού έχει κρυώσει εντελώς το κέικ το στρώνουμε και το βάζουμε στο ψυγείο. Το γλάσσο είναι καταστροφή τρώγεται και με το κουταλάκι, χιλιάδες θερμίδες αλλά δε βαριέσαι αργεί ακόμα το καλοκαίρι :P

holidays and saturdays

coincidental

2007-11-27T09:58:00.000+02:00

Βράδυ Δευτέρας κάθομαι κουρασμένη στο laptop και μπαίνω lastfm ενώ ψάχνω για μια ακόμα φορά τη διασκευή των kings of convenience στο ‘eternal’. Το μάτι μου πέφτει στους lastfm γείτονες μου, ένα όνομα κάτι μου θυμίζει και ναι, είναι γιατί έχει καλή ταχύτητα και πολύ ωραίες μουσικές οπότε είναι και στη λίστα του slsk. Χμ, ανοίγω το προφίλ και βλέπω ότι είναι κορίτσι από τις Φιλιππίνες!! Για κάποιο λόγο πάντα νόμιζα ότι είναι αγόρι αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το πιο κουλό είναι ότι τις τελευταίες ώρες ακούει fantastic something, ένα ελληνικό εξαφανισμένο συγκρότημα από τις αρχές των 80s, από τους οποίους εγώ έχω μόνο ένα τραγούδι και αυτή ολόκληρη δισκογραφία! Κουλό είναι επίσης ότι για πρώτη φορά βλέπω ότι έχω super compatability με κάποιον, κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ!

Ψάχνοντας σήμερα το πρωί ινφο για τους fantastic something πέφτω σε ένα παλιό άρθρο της m, ενώ ανοίγοντας το last fm βλέπω ότι έχω ένα friend request. Η φωτο κάτι μου θυμίζει, είναι η m.! Ξανανοίγοντας το προφίλ της s. από τις Φιλιππίνες και χαζεύοντας τους φίλους της εντοπίζω μια κοπέλα που θυμάμαι από το 2000 όταν έμπαινα στα b&s forum. Και κάπου εδώ σταματάω το διαδικτυακό ψαχούλεμα, είναι αρκετά για τις τελευταίες 24 ώρες, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να ανακαλύψω ;) Τώρα ή ο κόσμος είναι πολύ μικρός ή απλά περνάω πολλές ώρες στο ιντερνετ... Amazing coincidences or should I just get a life? :P

larry gus

2007-11-26T12:21:00.000+02:00

larry gus @ yuria, 23/11/2007

Δεν καταφέραμε να μπούμε μέσα στο vinyl, ήταν πήχτρα, ακόμα όμως και έξω στο πεζοδρόμιο μέσα από τη τζαμαρία ήταν προφανές ότι ο larry gus γίνεται όλο και καλύτερος :)

aries

2007-11-22T18:40:00.000+02:00

Είναι αρκετά προφανές το γεγονός ότι η ζωή σου αυτή την περίοδο είναι λίγο μπερδεμένη, κυρίως λόγω πρακτικών ζητημάτων, σαν να διανύεις περίοδο πλήρους αναδιοργάνωσης, αλλά δεν είναι καθόλου προφανές το ότι, ενώ εσύ είσαι χαμένος μέσα σε αυτήν τη θύελλα, τα πράγματα προχωράνε, όσο περίεργο και αν σου φαίνεται αυτό. Αυτό που σου λείπει αυτήν τη στιγμή είναι να πάρεις μία μέρα ρεπό, να κάτσεις στο σπίτι σου και να καταφέρεις να συνειδητοποιήσεις όλα αυτά που γίνονταν με γρήγορους ρυθμούς. Θα γίνει κι αυτό, αλλά όχι ακριβώς τώρα…

Οκ, το παραδέχομαι διαβάζω κάθε Πέμπτη το ζώδιο μου στα free press και μετά τά ξεχνάω όλα αμέσως. Αυτήν τη φορά όμως είναι σαν να έχει μπει cctv στο κεφάλι μου, what the fuck?? Αν το δείξω στο boss θα πειστεί μήπως να μου δώσει αυτή τη μια μέρα ρεπό; Και κάτι άλλο, impetuous and impatient, who me?? :P

scattered songs

2007-11-18T23:35:00.000+02:00

Την Παρασκευή έφτασε το cdακι Occasional Flickers, μεγάλο ταξίδι Λίμα-Αθήνα, σχεδόν ένας μήνας, η σφραγίδα αποστολής στο φάκελο ήταν 18 Οκτώβρη, πάνω που έλεγα ότι είχε χαθεί, άξιζε όμως την αναμονή. Οι Occasional Flickers είναι βασικά ο Γιώργος, τα 10 τραγούδια ηχογραφήθηκαν στο δωμάτιο του και είναι το ένα καλύτερο από το άλλο, γλυκόπικρες indiepop μελωδίες που σε κάνουν να χαμογελάς. Τους είδα πρώτη φορά support στους pipas, η τελευταία φορά που πήγα στο mad, να 'χουν περάσει 3 χρόνια άραγε; Μετά είχα πετύχει ένα cd-single στο ζαχαρία, η κοπέλα στο ταμείο γέλαγε όταν πήγα να πληρώσω, ‘αυτός δουλεύει εδώ, να ξαναρθείς να στο υπογράψει’. Πέρασα το σ-κ με σάουντρακ το scattered songs, έφτιαξα το πιο τέλειο καροτ κέικ ακούγοντας το στο repeat, είναι όμορφο να βλέπεις ότι τελικά κάποιες προσπάθειες δεν πάνε χαμένες, μακάρι να γινόταν να ξαναπαίξουν live όπως στην τελευταία τους συναυλία στο ΜΜΘ, για την ώρα τραγουδάκια εδώ και αισιοδοξία πως the darkness of today will shine tomorrow…ο τελευταίος στίχος από το track 10.

αύριο, μια άλλη χώρα

2007-11-16T10:17:00.000+02:00

Υπάρχουν κάποιες πόλεις που μένουν στην καρδιά σου για πάντα, είναι love at first sight που διαρκεί και εσύ επιστρέφεις ξανά και ξανά, δεν υπάρχει λογική, απλά κάτι μέσα σου κάνει κλικ σαν να έμενες εκεί σε μια άλλη ζωή, δε νοιώθεις τουρίστας αλλά μπορείς να φανταστείς την καθημερινότητα σου εκεί. Μέχρι τώρα δύο πόλεις το έχουν κάνει αυτό το κλικ, είναι τυχαίο που και στις δυο τα ενοίκια είναι απλά εξωπραγματικά; Τη δεύτερη φορά στο Άμστερνταμ μέναμε στην εστία του πανεπιστημίου, είχα μάθει τα στενά της παλιάς πόλης απέξω και ανακατωτά, βόλτες στα κανάλια και το vondelpark, ξενύχτια και μοναστηριακές μπύρες σε κρυμμένες παμπ που μας πήγαιναν οι tutors, πάμφθηνο και πεντανόστιμο surinamese φαγητό σε ένα εστιατόριο χωμένο στο red light district, στο σουπερμάρκετ μου μιλούσαν ολλανδικά, ήθελα να πάρω ποδήλατο και να μείνω για πάντα, ούτε δυο βδομάδες δεν κράτησαν τα σεμινάρια και πρόλαβα να νοιώσω λίγο local.

Την Δευτέρα που πέρασε, χαζεύοντας τον κόσμο στην Piccadilly line για αεροδρόμιο, για άλλη μια φορά δεν ήθελα να φύγω. Άλλη πόλη, άλλη χώρα, άλλο κλικ, ήθελα να είναι ένα συνηθισμένο Δευτεριάτικο πρωινό που πήγαινα στη δουλειά, πατικωμένη μες στον κόσμο, να σκέφτομαι το σ-κ που πέρασε και να κάνω σχέδια για το επόμενο, πέμπτη, έκτη φορά στο Λονδίνο, έχω χάσει το μέτρημα, κάπου πριν 10 χρόνια το πρώτο ταξίδι και εγώ να επιστρέφω ξανά και ξάνα και κάθε φορά να θέλω να μείνω για πάντα. Δεν ξέρω πως θα είναι όταν περνάς ώρες κάνοντας commuting, όταν δίνεις 500 λίρες για ένα δωμάτιο σε σπίτι με συγκατοίκους, όταν νυχτώνει κάποιες μέρες από τις 4 και αν τελικά σε καταπίνει το μέγεθος και ο ρυθμός της πόλης. Βαρέθηκα όμως να σκέφτομαι τα αν, τα πώς και τα ίσως, έχω πάλι τάσεις φυγής, μια φράση-τίτλος βιβλίου, στριφογυρνά στο μυαλό μου, ‘αύριο, μια άλλη χώρα’, ίσως έχει έρθει η ώρα να την κάνω…

the glad game

2007-11-08T09:54:00.000+02:00

Όταν ήμουνα μικρή διάβαζα την Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς, ποτέ δε μου άρεσε ιδιαίτερα, πολύ shiny happy people ακόμα και για την παιδική μου ηλικία, ας όψεται που ήμουνα από τότε βιβλιοφάγος και είχα ξεκοκαλίσει τη δημοτική βιβλιοθήκη. Καμιά φορά όταν με έπιαναν οι τσαντίλες μου έλεγα άντε θα παίξω το παιχνίδι της χαράς να δούμε τι θα βγει… Σύντομα πετύχαινα αδιάβαστο κάνα ‘Πέντε Φίλοι’ ή ‘Μυστικοί Εφτά’ ή τα ‘Πέντε Λαγωνικά’ και ξέχναγα εντελώς και την Πολυάννα και τα παιχνίδια της.

Εγκλωβισμένη στην Αττική οδό σήμερα το πρωί για σχεδόν καμιά ώρα, και ενώ από μέσα μου έβριζα που και τα σκάμε στα e-pass και τα μισά πρωινά μας καλοσωρίζουν φωτεινές ενδείξεις «Μεγάλες καθυστερήσεις προς Ελευσίνα» δεν ξέρω πως μου ‘ρθε και θυμήθηκα την Πολυάννα και άρχισα να προσπαθώ να κάνω θετικές σκέψεις. Μια χαρά ήμαστε εδώ κολλημένοι, θα ήταν χειρότερο να ήμουνα στο ατύχημα που έκλεισε τη λωρίδα, τι και αν άργησα στη δουλειά και βρήκα θέση στο πιο μακρινό πάρκιν κοντά δεκάλεπτο από την είσοδο θα κάνω πρωινό περπάτημα-γυμναστική, τι και αν σχεδόν όλοι έχουν πλακωθεί σχεδόν με όλους στο γραφείο και έχουν κάτι μούτρα στο πάτωμα, εγώ όντας στην κοσμάρα μου δεν έχω τσακωθεί με κανέναν, τι και αν είχα τόσο τρέξιμο τις τελευταίες δύο βδομάδες που κατάφερα να βγω μόνο δύο φορές, το πρόλαβα το deadline τελικά, τι και αν το cd-player στο αυτοκίνητο σχεδόν σε κάθε τούνελ αποκτά προσωπικότητα και από το cd to γυρίζει μόνο του σε ένα σταθμό με σκυλάδικα… και κάπου εδώ κόλλησα. Και δεν μπορούσα να σκεφτώ τίποτα θετικό, μόνο πως οι ηλεκτρονικές μου συσκευές όντως τείνουν να διαθέτουν προσωπικότητα και σε λίγο θα αρχίσω να φοβάμαι και για τις υπόλοιπες, τις πιο απλές, μήπως η καφετέρια αντί για γαλλικό βγάζει καπουτσίνο και ο βραστήρας αρχίσει να παγώνει το νερό. Δεν γύρισα όμως στο τσαντίλα mood γιατί αύριο θα είμαι σε μια άλλη χώρα που δε θα με νοιάζει τίποτα από όλα αυτά, μόνο βόλτες, ψώνια, αχνιστοί καφέδες και παγωμένες guinness και βόλτες ξανά και ας κρατήσει μόνο για λίγες μέρες, έρχομαιιιιιι!

slowdive on repeat

2007-11-05T14:09:00.000+02:00

The sunshine girl is sleeping
She falls and dreams alone
And me I am her dagger
To numb to feel her pain

The world is full of noise yeah
I hear it all the time
And me I am your dagger
You know I am your world
I thought I heard you whisper
It happens all the time
I thought I heard you whisper
It happens all the time

She whispers while I'm sleeping
I love you when you smile
I didn't really lose you
I just lost it for a while

The world is full of noise yeah
I hear it all the time
You know I am your dagger
You know I am your wound
I thought I heard you whisper
It happens all the time
I thought I heard you whisper
It happens all the time

all you need is love (?)

2007-10-24T12:58:00.000+03:00

Ακόμα δεν έχω μάθει πως τέλειωσε τελικά η συναυλία το Σάββατο, είχε πάει 2.10, πάνω από δυο ώρες στη σκηνή του gagarin οι television personalities, στην αρχή όταν έβλεπα τον treacy να παραπατάει, να ρίχνει τα μικρόφωνα και τις κιθάρες σκεφτόμουνα πως μάλλον θα ήταν σύντομη η συναυλία, διαψεύστηκα όμως και εμένα δεν με κρατούσαν άλλο τα πόδια μου τελικά. Δεν ξέρω τι να γράψω για τη συναυλία, το βιντεάκι λέει πολλά και όχι επειδή είναι το χιτάκι τους, δεν περίμενα και τίποτα συγκεκριμένο δηλαδή, ο treacy ήταν ζωντανός και προσπαθούσε, όταν δεν μιλούσε, έπινε, φώναζε, τσαντιζόταν, άλλαζε γνώμη, μπερδευόταν στα καλώδια, παραπατούσε. Silly girl, I know where syd barret lives, a picture of dorian gray, don't look back in anger, someone to share my life with, I was a mod before you was a mod και άλλα πολλά, μια διασκευή στο wonderwall, παραληρήματα για τους coldplay και τα gucci παπούτσια του. Και παρόλα αυτά δεν κατάφερνε να σε τσαντίσει, να σε θυμώσει, πιο πολύ ξυπνούσε μια συμπόνοια και την απορία, τόσοι στίχοι για κορίτσια και ανεκπλήρωτους έρωτες, άραγε all he needs is love?? Or the drugs just don't work??

hold me tight

2007-10-19T09:46:00.000+03:00

[photo from zap's website]

[photo by server pics]

Δύο ώρες στους διαδρόμους και τις μέρες της Destroy Athens, διάφορα έργα και καλλιτέχνες και εγώ κυρίως βαριόμουνα, δεν κατάφερα να μπω στο πνεύμα της έκθεσης, ήταν Κυριακή και ήθελα να βγούμε στη λιακάδα και να πάμε για καφέ, κανένα από τα έργα δε με ενθουσίασε όσο οι νέοι τοίχοι του zap. Μπορεί απλά να είμαι ρηχή και ακαλλιέργητη αλλά η σχέση μου με τη μοντέρνα τέχνη δεν είναι και πολύ καλή τελικά. Από την άλλη δεν είδα και κανέναν από τους άλλους τρεις της παρέας που το κατέχουν και το θεωρητικό υπόβαθρο να συγκινείται ιδιαίτερα : P. O zap είναι σούπερ πάντως, τα έργα του σου φτιάχνουν τη διάθεση και σε ταξιδεύουν, μπορώ να κάθομαι να χαζεύω τις λεπτομέρειες και τα χρώματα με τις ώρες :)

magnificent dreams

2007-10-16T11:03:00.000+03:00

Οι τελευταίες βδομάδες είναι τόσο μέσα στον πανικό που ακόμα και το αγαπημένο μου ‘hectic’ φαντάζει understatement. Για κάθε δουλειά που σβήνω από τη λίστα προκύπτουν δυο-τρεις καινούργιες και το ότι έφυγα και τα δυο τελευταία σ-κ δεν βοήθησε ιδιαίτερα. Δεν ξέρω πώς έτυχε το σάουντρακ του πανικού να είναι οι television personalities, τους ακούω ξανά και ξανά και αδειάζει το κεφάλι μου, η παιδικότητα της φωνής και των στίχων του Treacy με κάνει να χαμογελάω χαζά και να σκέφτομαι ‘no worries, μπορεί και όλα να πάνε καλά τελικά’. Και όπως ήμουν στoν κόσμοo μου έμαθα σχεδόν τελευταία στιγμή για τη συναυλία! ΕΡΧΟΝΤΑΙ αυτό το Σάββατο στο Gagarin, η πρώτη φθινοπωρινή συναυλία, me is a happy bunny :)

Just carry on dreaming your magnificent dreams
Just carry on dreaming your magnificent dreams
And if you need someone I'll be here to comfort you
I'll be here if you should need somebody

And if you're unhappy I'll share your tears with you
But don't throw your dreams away, tomorrow they may come true
And if you need someone I'll be here if you should fall
I'll be here with open arms to catch you

Just carry on dreaming your magnificent dreams
Just carry on dreaming your magnificent dreams
And if you need someone I'll be here to comfort you
I'll be here if you should need somebody

asleep on a sunbeam

2007-09-24T11:01:00.000+03:00

There was a time in my life about seven years ago when the reply to ‘what sort of music do you like?’ was just ‘belle and sebastian’. Not indie, twee, rock, pop, whatever, just ‘belle and sebastian’. Days would go by and I would play their cds one after the other and they were the soundtrack of my life. Well, I would still listen to the radio since the radio hadn’t turned completely shitty back then and I would listen to other bands too but most of the time it would be just belle and sebastian. The first gig was in Birmingham in the summer of 2001 and then it was that magical night on a rainy day in September in Athens. There were also some b&s parties at decadence, a few rather unsuccessful fan meet-ups and all sorts of t-shirts, badges, posters, mugs... And then the whole thing started fading away… I don’t know if it was them or me, I loved the ‘fans only’ dvd but I haven’t been able to adore a whole cd after ‘fold your hands…’ At first I tried really hard but it wouldn’t work, magic was just lost, there were scattered songs of course, a couple from each of the latest albums, songs to give you on_a_sunbeam nicknames and break your heart – but only a few. And you can be sad or angry and disappointed and long for the old times or you can just smile and be happy and grateful for the moments you’ve had and the joy they’ve given you. And I chose the latter. And from time to time I still play my personal b&s best of and I sing along, and I still want to start to dance and clap my hands in a crammed pop whenever the dj plays them for me. And I don’t even know why I’m writing all these, it’s just that after a year Stuart has started updating his diary again and that has made me really happy, foolishly happy and I wanted to tell the world. I never had a crash on Stu, hard to believe but true, however, I do love him in that strange way that you can love strangers you will never meet and even his saddest diary entries have this really soothing, comforting quality and just make me smile. And because no matter what, I still do love b&s even if some the magic has been forever lost.

...Think about a new destination

If you think you need inspiration

Roll out the map and mark it with a pin

I will follow every direction

Just lace up your shoes while

I'm fetching a sleeping bag, a tent

Another summer's passing by

All I need is somewhere I feel the grass beneath my feet

A walk on sand, a fire I can warm my hands

My joy will be complete...

weekends away

2007-09-18T09:37:00.001+03:00

“Dear diary

what is wrong with me?

cos I'm fine between the lines…”

Dear diary,

I know I haven’t been into a blogging mood lately and I’m not sure when it will come back to me. Anyhow, elections were a good excuse for a final escape- the last long weekend, a farewell to summer. A five-hour bus ride with lots of catching up with my best friend who had just arrived out of the blue from the UK for a wedding, lying on an almost empty beach shivering from the cold sea and watching the planes land on the nearby airport, sulking in the backseat of the car, headphones on, after yet another argument with my parents as if I was 16 again, watching the sun set from one of the most beautiful hills of the island and playing with my baby cats were just some of the weekend’s snapshots.

Other than that my laptop is dying a slow death and I have to figure out what to do soon! The problem is that I made the mistake of falling in love with a macbook which is pricey but so beautifullll!! What shall I do?? Phew, decisions, decisions, I'm tired of decisions dear diary...

weekends away

southermost

make believe

2007-09-12T14:57:00.001+03:00

another fave from the past : )

BOKOMOLECH

2007-09-12T14:46:00.001+03:00

Ιούνης του ’96, η πρώτη χρονιά στην Αθήνα, το πρώτο indie free, ο πρώτος επιδειξίας στο Πεδίον του Άρεως, το πρώτο cd bokomolech και η πρώτη φορά που τους είδα live. Ακολούθησαν πολλές συναυλίες, πάρτι στην Πολυτεχνειούπολη, ξάνα σε indie free και εμείς στις πρώτες σειρές να παρακολουθούμε το τρελαμένο βλέμμα του Δημήτρη και τα ξεσπάσματα του πάνω στη σκηνή. Μεγάλο κόλλημα τα πρώτα χρόνια με τους bokomolech, το zero και το insect’s song είχαν λιώσει στο πικάπ, μετά κάπου ξεκόλλησα, ακόμα θεωρώ βέβαια το zero το καλύτερο αγγλόφωνο ντεμπούτο από ελληνικό συγκρότημα. Και πέτυχα τόσα χρόνια αργότερα τη σελίδα τους στο myspace και αυτό το βιντεάκι για να μου ’ρθει χαστούκι το φλασμπακ.

idyllwild

2007-09-07T14:51:00.000+03:00

A song on the radio
Makes you shiver
And want to curl into a ball
Makes you want to be
Seventeen
And forget the future’s shrinking
Life was so open then
Now it’s closing in
Life was wide open then
Now it’s closing in
One by one
We’ve watched our dreams
Disappearing
Two girls against the world
Summer nights warm and long
Sleeping all day
So many songs
The shadow cast by long ago
Puts a lump within your throat
A girl whose favourite thing is snow
Snow and being alone
The ocean between us can’t
Take away the past
The ocean between us won’t
Take away the past
There’s a place all we shared
Shines unimpaired
Time flies
Swift as an arrow
The dagger of never trodden paths
Photographs they break my heart
Ambushed by the thought-”I don’t recognize her”
I miss you! I miss her!
Life was so open then
Now it’s closing in
Life was wide open then
Now it’s closing in
One by one
We’ve watched our dreams
Disappearing
But the ocean between us can’t
Take away the past
The ocean between us won’t
Take away the past
There’s a place all we shared
Shines unimpaired

hola

2007-08-28T12:27:00.000+03:00

Έπρεπε να το είχα καταλάβει από το αεροδρόμιο, η ουρά για το check-in θύμιζε κατάστρωμα συμβατικού πλοίου για την άγονη γραμμή, budget flying με τη vueling, η πιο πολύχρωμη πτήση που έχω πάρει, ο μέσος όρος ηλικίας δεν πρέπει να ξεπερνούσε τα 30, αναχώρηση 3:55 μετά τα μεσάνυχτα, στο αεροπλάνο όλοι ξεροί στον ύπνο, july skies για νανούρισμα στο i-pod, αμυδρή μυρωδιά ιδρώτα και ποδαρίλας. Στη Βαρκελώνη μετά φιλότιμες, καθημερινές προσπάθειες για τα βασικά αξιοθέατα, οι ουρές τις μιας ώρας αποτρεπτικές, βόλτες στα στενάκια του Barri Gotιc και περατζάδα στη Las Ramblas, ζέστη και υγρασία και μια αναπάντεχη, δυνατή βροχή το ένα βράδυ. Ένας μεσήλικας κύριος ολόγυμνος στις 10 το πρωί καβάλα στο ποδήλατο του λίγο πιο πέρα από το Μουσείο Πικάσο και η παρέα με τους 7 γκέι τύπους στο Ambar που ήταν σαν βγαλμένοι από ταινία του Αλμοδόβαρ- λέγαμε για τις τσάντες μας και με έβαλαν να δοκιμάσω cava, ένα είδος καταλανικης σαμπάνιας. Το ίδιο το Ambar, που θύμιζε bios και booze με τις μερίδες ποτών του pop, κάθε βράδυ σχεδόν εκεί, αψέντι, μοχίτο και τζιν, πώς αλλιώς να τα βγάλω πέρα με όλες αυτές τις συζητήσεις, Βαρκελώνη, η πόλη της ενδοσκόπησης και των αποφάσεων, να αποφασίσω τι θέλω, τι θέλω τώρα, τι είναι καλύτερο τώρα, τι θα είναι καλύτερο για αργότερα, τι είναι σωστό, τι λάθος, τι εγωιστικό, μπερδεμένες σκέψεις και αποφάσεις ζωής που μπορούν να τα φέρουν όλα τούμπα. Και κόσμος, κόσμος παντού μέσα στο κέντρο, το βράδυ κατέβρεχαν τα στενά για να καθαρίσουν και λίγο πιο κάτω κάποιοι κατουρούσαν στις γωνίες, στις αποβάθρες στο μετρό η ζέστη αποπνιχτική, Σάββατο βράδυ μετά τις 3 τα μεσάνυχτα επιστροφή από το Razzmatazz στο βαγόνι μια παρέα κοριτσιών συνεχίζουν ανέμελες να πίνουν το τσιγάρο που κρατούσαν έξω, την άλλη μέρα στο Manchester bar από ένα laptop παίζουν όσα μαζεμένα madchester χιτάκια δεν είχα ακούσει ποτέ μου. Ο Gaudi, το ambar και η νυχτερινή ζωή, τα τεράστια falafel στο maoz, η paella που ερχόταν καυτή στο τηγάνι, το ξεποδάριασμα μέσα στη ζέστη, τα στενάκια στη γοτθική πόλη και το συνοθύλευμα σκέψεων που κατέκλυζαν το κεφάλι μου, είναι τελικά ότι μου έμεινε από τη Βαρκελώνη.

synch

2007-07-25T14:45:00.001+03:00

Οι múm ήταν υπέροχοι, δεν το περίμενα ότι θα μου άρεσαν τόσο στο live, ο νέος δίσκος αναμένεται να είναι σχεδόν χαρωπός, έπαιξαν πολλά καινούργια χτες βράδυ, η καλύτερη μία ώρα του φεστιβάλ. Η έκπληξη βέβαια ήταν ο larry gus, τρομερό το hype γύρω από το όνομα του αλλά τελικά το αξίζει, μόνο όταν βλέπεις επί τόπου πως χτίζονται τα κομμάτια και οι μελωδίες καταλαβαίνεις τι κάνει το άτομο. Όλο το live υπάρχει στο blog του m.hulot, στη φώτο ίσα που διακρίνεται η σιδερώστρα που ακουμπούσε κάποια από τα όργανα :)

múm

2007-07-24T13:22:00.001+03:00

múm tonight @ synch :)

mini break

2007-07-16T14:22:00.000+03:00

No traffic, no phones, no pc, no alarm clocks, no chores and to-do lists, only a few strolls in the alleys and hours of lying under the shade listening to the sound of the sea and the wind and people chatting in the distance. And lots of sleep and yummy food :) I can't wait until my proper, long holidays begin in three weeks.

deca

2007-07-09T11:04:00.000+03:00

Σάββατο βράδυ περασμένα μεσάνυχτα κατεβαίνουμε την Αλεξάνδρας αναποφάσιστοι, να βγούμε, να μη βγούμε, έχω βάλει να παίζει ένα αρχαίο cd, compilation δικιάς μου έμπνευσης, ξαφνικά ακούγονται οι shed seven “would you stay on standby, because I need another alibi…”, είμαστε στο ύψος του decadence, κάτι με σπρώχνει να στρίψω αριστερά στα φανάρια και να ανέβω μετά από χρόνια τα φαγωμένα, μαρμάρινα σκαλιά της εισόδου στο «σπίτι του παλιού αντιβασιλιά». Δεν έχουν αλλάξει πολλά, μόνο η θέση του dj και οι τιμές στα ποτά, το μέρος ψιλοάδειο, θέλω να βολτάρω και να δω αν όλα είναι στη θέση τους όπως όταν γυρίζω στο πατρικό και ψαχουλεύω τα ντουλάπια. Είναι σαν να έχει σταματήσει ο χρόνος, ο εξαερισμός παραμένει άγνωστη λέξη, οι τοίχοι και οι τουαλέτες ακόμα πιο βρώμικες και φθαρμένες, τη θέση του μπάρμπα Νίκου έχει πάρει μια παχουλή Courtney Love wannabe οξυζεναρισμένη ξανθιά με θαλασσί φόρεμα και δυο πιτσιρικάδες κάνουν τα πρώτα τους βήματα στο ντιτζειλίκι, ενώ ο εγκέφαλος μου κατακλύζεται από αναμνήσεις καθώς το ένα φλασμπακ διαδέχεται το άλλο με ταχύτητα δεπτερολέπτων. Την πρώτη φορά που το ψάχναμε με την Ελευθερία είχε έκθεση φωτογραφίας Nick Cave, ο πρώτος χειμώνας στην Αθήνα, γυρίσαμε όλα τα στενά του Στρέφη μέχρι να φτάσουμε και τελικά ήταν θεοσκότεινα και δεν ήταν κανείς μέσα. Αργότερα οι supersonic75 βραδιές, να φουσκώνουμε τα μπαλόνια από το σπίτι, ο Γιάννης να κάνει ξυλοπόδαρα στο πρώτο πάρτι, brit pop χιτάκια for ever, ‘we are young, we run green, keep our teeth nice and clean, see out friends, see the sights, feel alright…’, τότε που η λέξη ξεγνοιασιά έπαιρνε την κανονική, πλήρη της διάσταση στις ζωές μας, χωρίς κουτσουρέματα και εκπτώσεις. Χρόνια αργότερα οι τελευταίες φορές στα belle & sebastian πάρτι, αγχωμένα ξενύχτια τις καθημερινές με την έννοια πώς σκατά θα ξυπνήσουμε για τη δουλειά την άλλη μέρα, αντέχαμε όμως ακόμα την ταλαιπωρία και ήτανε όμορφα σ’ αυτά τα πάρτι. Δεν θυμάμαι πώς και γιατί σταματήσαμε να πηγαίνουμε στο decadence, πάνε και χρόνια, είναι παρηγορητικό όμως να ξέρεις ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ, μένουν εκεί σταθερά να σου θυμίζουν το παρελθόν, να σε γεμίζουν αναμνήσεις και ας μην είδαμε τελικά ποτέ τα αστέρια.

eight

2007-07-05T12:19:00.000+03:00

I was tagged by chloe and I am supposed to write 8 things that you don’t know about me and tag 8 more people. Hm, let’s see..

1. I collect wooden pencils and sometimes magnets from museums and galleries, I love it when I return and unpack and place the new ones in the pencil case and on the fridge door :)

2.I recycle paper, glass, plastic at home and at work, I never leave taps running, I’ve started buying bio products etc. And then I watch the fires on tv and I get so fucking angry I want to scream and punch the culprits on the face or set them alive on fire.

3. I used to dye my hair red for almost nine years but I’ve returned back to my natural brown colour since last summer. It's such a relief now worrying about roots growing and colour fading and not going to the hairdressers every month.

4. When I was 21 I had a tattoo at Kalidromiou street, it didn’t hurt much, the pain was sort of like having your bikini waxed. From time to time I think about having a second one but I’m afraid it’s addictive and I will end up like those people without an inch of tattoo-free skin.
5. As an only child I sometimes miss having a brother or a sister but there is nothing I can do about it really.
6. My best friend who is like a sister to me has decided to live in the UK and not return to Greece. I sometimes miss her very very much but I know she is happier there and it's all that matters after all.
7. I used to be nervous when I began driving in Athens as I was used to less hectic provincial-town roads. Now the anxiety has disappeared, I'm just tired of traffic jams and stupid drivers who respect no rules.

8. I've recently taken up swimming and I am trying hard to take it seriously and not spend the whole hour lazing around in the pool and dreaming of sunbeds and pink coctails. The quick pace of the other swimmers fortunately helps. My crappy goggles don't.

tagged (but just ignore this if you are not in the mood ; )

supacoopa, cd,dimitra, silent stelios , xilaren

if

2007-07-03T11:25:00.000+03:00

If I lived in the UK I would try to go to at least one of them even though I don't know half the bands, the first one by Pop Art is only £15 for the three days!!! But for now here in Athens, I can only be green with envy and try to decide whether it's worth paying 60€ because James used to be one of my favourite bands years ago.

radio dept.

2007-06-22T14:29:00.001+03:00

εδώ το βίντεο, αφού ο μπλογκερ θεώρησε καλό να το καταπιεί απο το προηγούμενο ποστ!!

σάουντρακ

2007-06-21T19:32:00.001+03:00

Radio Dept. στο repeat τις τελευταίες μέρες, μικρές παρεμβολές από τα λιγοστά τραγούδια των Gentle Touch, μήπως έχει κάτι το νερό της Σουηδίας τελικά;

ejekt

2007-06-19T10:25:00.000+03:00

Διαβάζω από χτες όλα τα σενάρια και τις πιθανές εξηγήσεις για τις καφρίλες του Σαββάτου, η επίσημη ανακοίνωση της εταιρείας μάλλον προσπαθεί να κουκουλώσει τα αδικαιολόγητα, μαθαίνω για μαφία στις κλίκες των σεκιουριτάδων, φασίστες, βάζελοι, αναρχικοί, ξεκαθάρισμα λογαριασμών και κρυφά συμφέροντα ή απλά καφροχαβαλές; Πέφτω από τα σύννεφα, δεν μπορώ να βγάλω άκρη, σκέφτομαι μόνο πως όσοι σκάσαμε τα 60 ευρώ και πήγαμε μόνο για τη συναυλία, πήραμε κάπως αργά χαμπάρι τι συνέβαινε, εκεί κάνα μισάωρο πριν εγκαταλείψουν οι beastie boys τη σκηνή, όταν άρχισε να φτάνει η μυρωδιά από τις φωτιές και είδαμε τους καπνούς πίσω στο βάθος. Μέχρι τότε χοροπηδούσαμε και ανταλλάσσαμε χαζοχαρούμενα χαμόγελα όταν έπαιζαν τα τραγούδια που θέλαμε να ακούσουμε, προσπαθούσαμε να αναπνεύσουμε και να τραγουδήσουμε παρά τα σύννεφα κοκκινόχωμα που σηκώνονταν, nothing more, nothing less, αυτό δεν είναι τελικά οι συναυλίες; Τόσα χρόνια, τόσα live, αψηφώντας κούραση, βροχή, ζέστη, μποτιλιαρίσματα, ακριβά εισιτήρια, χάλια εξαερισμούς, στριμωξίδι και καθυστερήσεις, για να μείνουν οι καλές στιγμές μόνο και εκείνη η αίσθηση όταν έχουν ανάψει τα φώτα και η αδρεναλίνη είναι ακόμα στο φουλ και φεύγεις με ένα χαζό χαμόγελο σαν οχτάχρονο που πέρασε όση ώρα ήθελε στο λουνα-παρκ και του πήραν και παγωτό και μαλλί της γριάς. Θα προσπαθήσω να κρατήσω μόνο τα καλά του Σαββάτου γιατί ήταν καθαρά θέμα τύχης που δεν υπήρξαν περισσότεροι τραυματισμοί, θα σκέφτομαι τη στιγμή που ο ουρανός είχε αρχίσει να παίρνει τα χρώματα του σούρουπου και τραγουδούσαμε

...I remember way back then when everything was true and when

We would have such a very good time

Such a fine time, such a happy time…

joad

2007-06-14T18:18:00.000+03:00

she is my new favourite, joad ('joan of the dark'), the pictures are from the athen's street art pool and her myspace page, I hope she won't mind, all the paintings are amazing, so sad and beautiful...

meme time

2007-06-08T12:15:00.000+03:00

[pic stolen from flickr]

Chloe tagged me a couple of weeks ago and today I felt it’s meme time. I’m in idle mode, I feel like a cat under the sun too lazy to scratch its belly. If anyone reading feels the same, then go ahead, it’s meme time for you too! Work can always be done later if you are alone and nobody’s watching : )

1. The phone rings; whom do you want it to be? Well, as long as it’s not about work that needs to be done now, I don’t mind.
2. When shopping at the grocery store, do you return your cart? Yes, I want my coin back!
3. If you had to kiss again the last person you kissed, would you? Yes.
4. Do you take compliments well? Not really, I feel awkward and I blush.
5. Do you play Sudoku? No, I tried it once but it was too boring.
6. If abandoned alone in the wilderness, would you survive? Well, after all these episodes of ‘Lost’ I think I would but can I have Jack with me plz? Because he is a doctor, that is…
7. Do you like nipple rings? No, no, no, it seems too painful.
8. Did you ever go to camp as a kid? Nope.
9. If a sexy person were pursuing you, but you knew he/she were married what would you do? I’d ignore him.
10. Could you date someone with different religious beliefs than you? Yes, why not, I am not the most religious person actually.
11. Do you like to pursue or be pursued? I just want some peace and quiet plz.
12. Use three words to describe yourself at the moment: I’m still sleepy.
13. Do any songs make you cry? It’s not the songs it’s the mood to blame.
14. Are you continuing your education? I felt the urge to begin another postgraduate online course last summer but I’m not sure I will pull it off. I also want to learn Spanish. But the day only has 24 hours after all ; (
15. Do you know how to shoot a gun? I don’t like guns.
16. If your house were on fire, what would be the first thing you grabbed? I have no idea, my fluffy hippo perhaps. I’ve had him for almost 20 years and he’s sort of my pet.
17. Whom do you text the most? Nobody in particular, I prefer calling people.
18. Favorite children’s books? Haven’t got one
19. What do you buy at the movies? Chocolate, foudounia, tyrogaridakia ; )
20. Do you know how to play poker? No idea.
21. Do you wear your seat belt? Always, the only time I didn’t wear it ages ago I was pulled over by a policeman and got told off. The only other time I have been stopped it was about 7 o’clock in the evening and my 85 year-old grandma was seating next to me. We both had our seatbelts on, so the policeman decided to give me an alcotest. I think policemen where I come from are crazy!

the turn of the screw

2007-06-05T12:22:00.000+03:00

Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι μετά από κάθε βόλτα στην ΙΚΕΑ θα ακολουθούσαν ώρες αναγκαστικής αυτοψυχανάλυσης και ψυχοθεραπείας κατά τη διάρκεια συναρμολόγησης. Ότι θα μου ερχότανε κουτί οι γνώσεις που αποκόμισα στην παιδική μου ηλικία ως μοναχοπαίδι και βοηθός του μπαμπά μου που μονίμως κάτι μαστόρευε και με έστελνε στην αποθήκη για τον κάβουρα, το νεροζύγι και άλλα εργαλεία. Ότι θα ξεστόμιζα τη φράση ‘χμ, έχει δύο μεγέθη καβίλιες, να προσέξουμε’. Ανοίγεις τις flatpack συσκευασίες, κάθεσαι σταυροπόδι στο πάτωμα, μελετάς τις οδηγίες και αρχίζεις το βίδωμα. Μιλάμε για πολύ βίδωμα όμως. Αδειάζει το μυαλό σου, ιδρώνεις, κάνεις ακροβατικά για να φτάσεις μερικά σημεία, δε σκέφτεσαι τίποτα παρά μόνο τη συναρμολόγηση. Κάπου προς το τέλος και ως υπεύθυνη για το σακούλι με τις βίδες, ροδέλες, καβίλιες, παθαίνεις ένα πανικό, είναι ‘η κρίση της τελευταίας βίδας’ που νομίζεις ότι χάθηκε ενώ είναι κρυμμένη στον πάτο και εσύ φοβάσαι πως θα μείνεις με μια μισοτελειωμένη παπουτσοθήκη. Practice makes perfect όμως και με τον καιρό βελτιώνεσαι, κάνεις πιο μεθοδική δουλειά, βλαστημάς τα κουτσοεργαλεία σου (ΙΚΕΑ και αυτά) και ζηλεύεις τα ηλεκτρικά κατσαβίδια του μπαμπά σου. Και μετά καμαρώνεις τα δημιουργήματα σου ή θέλεις να βρίσεις κάποιον όταν δεν τσουλάει το συρτάρι του κομοδίνου αλλά που, αφού το έφτιαξες με τα χεράκια σου. Τελευταία συναρμολόγηση τραπεζαρία, χρόνος ρεκόρ, δεν πρόλαβε να τελειώσει το cd με τα best των suede, ‘life is just a lullaby’ τραγουδάει ο Brett ενώ βιδώνω, ξαναβιδώνω και βιδώνω λίγο ακόμα.

ΥΓ: Με αφοργμή το απολαυστικό κείμενο του Νένε στο τελευταίο Athens Voice “...είμαι μόνος μου στο IKEA. Tο μαγαζί που το έφτιαξε ο Θεός για να σου δείξει ότι αν είσαι μόνος σου, δεν σου αξίζουν τα ωραία ξύλινα σουηδικά έπιπλα, ούτε η απόλαυση να τα μοντάρεις, ούτε καν με κάποιο γνωστό σου δεν ήρθες, φτου σου! Να δω πώς θα τα κουβαλήσεις παλιομπάκουρα…συνέχεια εδώ”

Βήτα + Δέλτα

2007-05-29T14:06:00.000+03:00

Τρίτη 29 Μαίου στην ΕΤ1 και ώρα 24:00 ο Κβητα στην εκπομπή "η ζωή είναι αλλού", μόλις είδα το μέιλ από το movement. Αύριο ο Μιχάλης Δέλτα στη Ρωμαϊκή Αγορά παρουσιάζει το Forbidden Poetry με πλήρη ορχήστρα :)

away again

2007-05-29T13:31:00.000+03:00

maple leaves

2007-05-23T12:00:00.001+03:00

Φθινοπώριασε στα τέλη του Μάη και από το πρωί γυρνάει η μελωδία του Maple Leaves στο κεφάλι μου, αυτό το τραγούδι πάντα μου θυμίζει φθινόπωρο, γκρι ουρανούς και ένα ψυχρό αεράκι να φυσάει τα χρυσοκόκκινα ξερά φύλλα, από τα πιο όμορφα τραγούδια του Jens, μέχρι και στα σουηδικά μου αρέσει να το ακούω, από τους πιο witty στίχους ever.

It's autumn in Gothenburg
I'm walking home to my suburb
Rain falls hard on the city
on every homeless kitty

Oh please god bring relief
even if it's only brief
that she says the dreamer just make-believe
but I thought she said maple leaves

So we talked for hours
and you cried into my sheets
you said you hated your body
that it was just a piece of meat, I disagreed

I think you're beautiful
but it's impossible
to make you understand
that if you don't take my hand
I lose my mind completely
Madness will finally defeat me

She said it was all make-belief
but I thought you said maple leaves
and when she talked about the fall
I thought she talked about the season
I never understood at all

I thought she said maple leaves
and when she talked about about the fall
I thought she talked about Mark E Smith
I never understood at all

29 questions

2007-05-21T14:49:00.000+03:00

Η πάσα ήρθε από τη cd και πηγαίνει στους supacoopa, chloe, diafanos, silent stelios

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑΝ BLOGGER
1) Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι?
Διάφορες στιγμές με αγαπημένους ανθρώπους με αγκαλιές, βλέμματα, μουσικές.

2) Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Τα περιστέρια που δε βγάζουν το σκασμό στο μπαλκόνι και μου σπάνε τα νεύρα, επιτακτική ανάγκη για κατούρημα, μια αισιοδοξία ότι αυτή η μέρα θα είναι διαφορετική

3) Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια?
Το Σάββατο που φιλοξενούσα τη μαμά μου και είδα ότι είχε βάλει τα λάιμ για το τζιν στο κοτόπουλο και παραπονιόταν ότι κάπως περίεργα της φάνηκαν τα λεμόνια, την Κυριακή στο ποπ με δύο παιδικές μου φίλες χωρίς ιδιαίτερο λόγο

4) Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Ο κυκλοθυμισμός, ο κυνισμός, ότι αρχίζω δέκα πράγματα μαζί και αφήνω τα μισά στη μέση, ότι ενθουσιάζομαι με το παραμικρό και απογοητεύομαι εξίσου εύκολα

5) Το βασικό ελάττωμά σας;
Ότι κάνω συνήθως του κεφαλιού μου και δεν ακούω τους άλλους

6) Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Δεν είμαι αυστηρός κριτής, όλοι κάνουμε λάθη

7) Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Πάντα βαριόμουνα την ιστορία, μου χει μείνει και τραύμα από την γ' δέσμη, ούτε τις ιστορικές ταινίες δεν αντέχω.

8 ) Ποιοι είναι οι ήρωές σας σήμερα;
No more heroes anymore…

9) Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Ψοφάω για ταξίδια, οποτεδήποτε, οπουδήποτε, μες την καρδιά μου έχω όμως περισσότερο τα δύο ταξίδια στο Άμστερνταμ

10) Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Jonathan Coe, Nick Hornby, Ian Banks, Ian Rankin

11) Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Να με κάνει να γελάω και να βάζει να ακούμε τα αγαπημένα μου τραγούδια.

12) …και σε μια γυναίκα;
Να συννενοούμαστε, να έχει αίσθηση του χιούμορ.

13) Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Stuart Murdoch, συνθέτης, στιχουργός, τραγουδιστής, πρώην choir boy, ex-blogger, stuart I still love you, can you hear meee?

14) Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Δε ξέρω να σφυρίζω :)

15) Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Δεν ξέρω αν με σημάδεψε, αυτό που διαβάζω ξανά σχεδόν κάθε χρόνο είναι το' Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης'

16) Η ταινία που σας σημάδεψε;
Πολλές οι αγαπημένες, καμιά που να με σημάδεψε

17) Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Vincent Van Gogh
(Starry, starry night,Paint your palette blue and grey,Look out on a summer's day,With eyes that know the darkness in my soul…)

18) Το αγαπημένο σας χρώμα;
Αλλάζει με τη διάθεση, κυρίως κόκκινο και μπλε

19) Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ότι υπάρχουν στη ζωή μου άνθρωποι που μπορώ να τους έχω τυφλή εμπιστοσύνη

20) Το αγαπημένο σας ποτό;
Zombie στο ποπ, τζιν + τόνικ

21) Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Για πράγματα που ήθελα και δεν κυνήγησα περισσότερο

22) Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ’ όλα;
Την γκρίνια, τη μιζέρια, τη σκυλοπόπ αισθητική που κυριαρχεί

23) Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Να ψάχνω συγκροτήματα και να ανακαλύπτω τραγούδια, να χαζεύω στο ιντερνετ, να διαβάζω λογοτεχνικά, να φτιάχνω γλυκά, να βολτάρω

24) Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οι αρρώστιες και τα νοσοκομεία

25)Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Όταν είναι αθώα και όταν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς

26) Ποιο είναι το μότο σας;
Δεν έχω μότο

27) Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Ανώδυνα και σε μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας και πληρότητας

28) Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Δεν ξέρω, μου αρέσει όμως η απάντηση της cd ‘ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΚΑΛΑ,ΝΑ ΓΡΑΦΤΕΙΣ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ, Η ΟΥΡΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ...’

29)Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Υπερέντασης!

styloroc nites (and days) of suburbia

2007-05-15T10:48:00.000+03:00

Είχα συνηθίσει τις διαδρομές στο κέντρο, η πρώτη σιωπηλή καλημέρα στο χαμογελαστό κοπράκι που κοιμόταν πάντα μπροστά από τη Μεγάλη Βρετανία, μετά το σουσαμένιο κουλούρι, Φιλελλήνων και Μητροπόλεως γωνία, κάθε Πέμπτη Athens Voice και Lifo από τα ΄Εβερεστ και το Γρηγόρη, με τις πρώτες λιακάδες το χειμώνα καφές στο Μοναστηράκι και τα καλύτερα ψώνια στην Ερμού σκαστή από τη δουλειά, άδεια τα μαγαζιά στις 10 το πρωί. Δακρυγόνα και ΜΑΤ εναλλάξ κάθε Τετάρτη ή Πέμπτη, ένα λεωφορείο πήχτρα που βλαστημούσες και ταξί ή ποδαράτο άλλες φορές. Ενάμισι χρόνο τώρα είχα συνηθίσει να δουλεύω στο κέντρο, να πετάγομαι στο κέντρο, να ζω σχεδόν κέντρο. Και μετά ήρθαν οι μετακομίσεις. Μια κανονισμένη από πέρυσι που άργησε λίγο, μια άλλη που υπήρχε σαν φήμη αλλά έσκασε σαν βόμβα αναπάντεχα.

Πάνε δύο βδομάδες που έγινα commuter, δε λέω να συνηθίσω, πως άλλωστε αφού όλη μου τη ζωή η μεγαλύτερη καθημερινή απόσταση ήταν αυτό το μισάωρο του τελευταίου χρόνου. Τώρα πήζω στην κίνήση, ψάχνω να παρκάρω, κατεβαίνω σκάλες, επιβίβαση, Μέσο Μαζική Μεταφοράς Νο 1, ανεβαίνω σκάλες, περπατάω ρίχνοντας βιαστικές ματιές στους πρωινούς ταξιδιώτες που λιάζονται έξω στα τραπεζάκια πριν πάρουν το τρένο, ξανακατεβαίνω και ξανανεβαίνω σκάλες, επιβιβάζομαι στο ΜΜΜ 2 και χαζεύω την Κωνσταντινουπόλεως, καφές από το κόκκινο ikea θερμός, απλωμένες μπουγάδες, βρώμικες πολυκατοικίες, ο ορίζοντας ανοίγει, φτάνουμε, mind the gap, ποιο κενό, κανονικός, λεπτός άνθρωπος χωράει να πέσει μέσα.

Σχεδόν δυόμισι ώρες κάθε μέρα για τη βασική διαδρομή, νέο σπίτι προς νέο κτίριο δουλειάς και τούμπαλιν, μου λείπει το κέντρο, σάουντρακ δισκογραφία lucksmiths και guild league, ‘hey, it’s a beautiful day, and I’m starting to feel a lot better so wake up, wake up, it’s T-shirt weather’ τραγουδάει ο Tali και πως τα καταφέρνει με κάνει να τα ξεχνάω όλα και να χαμογελάω σαν χαζό μέσα σε ένα σαρδελοποιημένο βαγόνι.

b.

2007-05-03T17:33:00.000+03:00

[Psyri, photo by me]

[photo by server pics]

Δεν ξέρω γιατί αλλά τα τελευταία χρόνια, από τότε που άρχισαν να γεμίζουν οι δρόμοι της πόλης με street art , έχω γίνει πιο παρατηρητική, σαν να κοιτάω τους τοίχους στα στενά με τα μάτια ορθάνοιχτα, ψάχνωντας να ανακαλύψω καινούργια κίτρινα (και όχι μόνο) ανθρωπάκια. Ο b. παραμένει από τους αγαπημένους μου, όπως και να είμαι μου φτιάχνει τη διάθεση, εδώ είναι η σελίδα του στο flickr. Περισσότερες φωτογραφίες στο athens street art group και εδώ.

moving houses ≠ clutter

2007-04-24T18:56:00.000+03:00

Είναι ένα ηλιόλουστο σαββατιάτικο πρωινό, ξυπνάω με όρεξη και παίρνω τη μεγάλη απόφαση. Ήρθε η ώρα για την ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ. Η ώρα να ξαναξεκινήσω δηλαδή την εκκαθάριση που κάτι μήνες πριν είχε λήξει μάλλον άδοξα σαν κάποιος να πάτησε ένα μεγάλο pause στο κεφάλαιο μετακόμιση. Τι μένει και τι πετιέται; Ντουλάπα, βιβλιοθήκη ή τα άπειρα συρτοροκουτιά φοιτητικής επίπλωσης χαρτομανια; Είναι και αυτή η κακή συνήθεια που ’χω να μαζεύω κάθε λογής σκατουλάκια- σουβενίρ από ταξίδια, άσε τις στίβες με βιβλία και cd. Το κόκκινο double-decker λεωφορειάκι από το πρώτο ταξίδι στο Λονδίνο, ένα μπλε ξύλινο κηροπήγιο από την πενταήμερη στις Βρυξέλλες με το σχολείο, το καλειδοσκόπιο που μου χάρισε η κολλητή κάπου στο Γυμνάσιο, η murano χταποδοοικογένεια από την Ιταλία όταν ήμουν 6- το πρώτο ταξίδι στο εξωτερικό, μερικά χταπόδια έχουν μείνει τετράποδα αλλά τι να γίνει.

Δεν μπορώ να πετάξω τίποτα, θέλω να με χαστουκίσω, να πάψω να είμαι τόσο ηλίθια συναισθηματικά δεμένη με χαζά αντικείμενα, δύσκολο όμως. Αντί για αυτό αφήνω την εκκαθάριση για άλλη μέρα, θα φωνάξω φίλους να κάνουν εξέδρα στον καναπέ και να φωνάζουν ‘ΠΕΤΑΞΕ ΤΟ, ΑΣΤΟ ΠΙΣΩ, ΔΕΝ ΤΟ ΧΡΕΙΑΖΕΣΑΙ!!’. Σκέφτομαι πως όταν γεράσω θα γίνω σαν αυτές τις κυρίες με τα λουλακί μαλλιά που κάθονται σε cosy πολυθρόνες περιτριγυρισμένες από χιλιάδες φωτογραφίες, κάδρα και μικροαντικείμενα, θα πίνω αρωματικό τσάι από τη μπλε, φθαρμένη τσαγιέρα που αγόρασα το 2002 από μια υπαίθρια αγορά στο Άμστερνταμ και θα χαϊδεύω τη χοντρή, χνουδωτή γάτα μου, νοσταλγώντας το παρελθόν.

χρααατς!

2007-04-19T18:57:00.000+03:00

Χράατς, στο Μουσείο Μπενάκη, πήρε παράταση μέχρι 29/4, θέλεις να βουτήξεις τα φορεματάκια από τον τοίχο και να τα κρύψεις στο βάθος της ντουλάπας σου μέχρι να 'ρθει το καλοκαίρι, μετά χαζεύεις την κίνηση στην Πειραιώς μέσα από τις τζαμαρίες και μελαγχολείς για λίγο που θα ξαναδείς την αδελφική σου φίλη σε κάνα εξάμηνο πάλι.

away

2007-04-11T10:52:00.000+03:00

17 again

2007-04-02T11:01:00.000+03:00

Παύλος Παυλίδης@gagarin, 30-03-07

Είχε μια γλυκιά νοσταλγία η βραδιά της Παρασκευής, δεν ξέρω πως που μου 'ρθε να πάω στη συναυλία, τα Σπαθιά ήταν μια φάση της ζωής μου από τα 16 μέχρι το πολύ τα 20, ούτε που θυμάμαι σε πόσα live τους είχα πάει τότε, μετά έβαλα τα cd στο ράφι και τα άκουγα σπάνια ή ποτέ, παρακολουθούσα όμως την πορεία του Παυλίδη. Την Παρασκευή ήταν σαν να ξανάγινα 17 για δυόμισι ώρες, έπαιξε τους δύο προσωπικούς του δίσκους και Σπαθιά, όταν άκουσα το Ατλαντίς κάτι μέσα μου άρχισε να λειώνει, μα καλά πως μένουν οι στίχοι έτσι εντυπωμένοι τόσα χρόνια μετά; Απορία, τα σημερινά πιτσιρίκια είναι εντελώς ψόφια; Βγάζανε φωτογραφίες με το κινητό, φτιάχνανε τη φράντζα τους και μερικά ρίχνανε και κάνα χορό. Θυμάμαι τα απίστευτα χοροπηδητά στις πρώτες σειρές, τις ψιλοκαφρίλες και τα τρελά σπρωξίματα, τον ιδρώτα να τρέχει και τη φωνή να κλείνει, όταν γραπωνόσουνα από αγνώστους γιατί φοβόσουνα ότι αυτό ήταν, θα σε τσαλαπατήσουν. So many memories...

Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι εσύ γελάς...

Γελάς καθώς το πλοίο πλησιάζει σαν θηρίο
και μου λες λοιπόν θυμίσου
μη πετάξεις τη ζωή σου στα σκυλιά

Γελάς γιατί σε θέλω κατεβάζεις το καπέλο
και μου λες λοιπόν θυμίσου
σαν ταινία η ζωή σου να κυλά

logh

2007-03-30T12:53:00.001+03:00

Οι Logh είναι από τη Σουηδία και υπάρχουν από το 1998. Εγώ πάλι τους ανακάλυψα μόλις τα Χριστούγεννα όταν ένας φίλος μου στείλε το ‘Every time a bell rings an angel gets his wings’ το πρώτο τους cd και κόλλησα. Είναι lo-fi, σκοτεινοί και μελαγχολικοί, θυμίζουν ατέλειωτες παγωμένες χειμωνιάτικες νύχτες χωρίς όμως να σε κάνουν να θέλεις να κόψεις τις φλέβες σου. Σύντομα κυκλοφορεί ο τρίτος τους δίσκος από όπου και το βίντεο που ακούω στο repeat τις τελευταίες μέρες. Περισσότερα τραγούδια εδώ και εδώ.

29

2007-03-28T08:55:00.000+03:00

Έγινα 29 λοιπόν, κάποιος μου είπε ότι μπήκα στα 30 αντί ότι έκλεισα τα 29 και ακούστηκε τόσο διαφορετικό! Θυμάμαι όταν ήμασταν μικροί, ακούγαμε στις ειδήσεις για τον 30χρονο τάδε και μας φαινόταν τόοοσο μεγάλος. Δεν ξέρω που πάει ο χρόνος που περνάει, είναι οι μέρες που φεύγουν άσκοπα χωρίς να αφήνουν ίχνος πίσω τους, μουντές, άχρωμες, αδιάφορες, είναι εκείνες που θέλεις να ξεχάσεις για πάντα, να τις καταχωνιάσεις σε ένα κουτί παπουτσιών στο βάθος της ντουλάπας, να το ανοίξεις χρόνια μετά όταν η νοσταλγία θα έχει κάνει το θαύμα της και όλα θα μοιάζουν κάπως πιο συμπαθητικά. Και είναι και οι στιγμές που θέλεις να σταματήσει ο χρόνος για πάντα, που μπορείς να πεθάνεις επιτόπου από ευτυχία και να μη σε νοιάζει τίποτα, οι καλύτερες μέρες. «Οι καλύτερες μέρες είπες είναι κοντά, οι καλύτερα μέρες έρχονται κρυφά…» που έλεγε εκείνο το παλιό τραγούδι των Ονειροπαγίδα.

Έγινα 29 και ακόμα δεν είμαι σίγουρη ότι έχω βρει τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, έφτιαχνα τα γλυκά, τούρτα σοκολάτα με φράουλες και τσιζκέικ βατόμουρο, χτυπούσα τη σαντιγί, καβούρδιζα τα αμύγδαλα, έστρωνα τις κρέμες και τις μαρμελάδες με σάουντρακ decemberists και ελληνικά indiepop και σκεφτόμουνα πως μάλλον μια ζωή δεν είναι αρκετή για να προλάβω να κάνω και να δω όλα όσα θέλω και πως καθόλου δεν καταλαβαίνω τους ανθρώπους που βαριούνται. Σε μια άλλη παράλληλη ζωή θα μάθαινα ζαχαροπλαστική και θα έφτιαχνα ένα γλυκούλικο, πολύχρωμο εργαστήρι. Θα ξυπνούσα κάθε πρωί και θα δοκίμαζα μια άλλη συνταγή, ανάλογα με τη διάθεση μου, θα έβαζα ένα cd να παίζει και θα πειραματιζόμουνα με τις γεύσεις και τα υλικά. Έσβησα τα κεράκια όμως και ξέχασα να το ευχηθώ, του χρόνου τώρα ξανά : P

your hand in mine

2007-03-21T09:48:00.000+02:00

Οι Your Hand In Mine έχουν πάρει το όνομα τους από ένα τραγούδι των Explosions In The Sky και είναι από τη Θεσσαλονίκη. Είναι δύσκολο να περιγράψεις τον ήχο τους, οι ίδιοι χαρακτηρίζονται folk, experimental, classical στη σελίδα τους στο myspace- post μελωδίες με ήχους από παιδικά παιχνίδια, λυρικά νανουρίσματα για μεγάλα παιδιά ή το σάουντρακ της άνοιξης; Το handmade cd με το όμορφο εξώφυλλο περιέχει και μια παρτιτούρα ενός track για μουσικό κουτί, ξεβίδωσα και διέλυσα το δικό μου μουσικό κουτί αλλά δε λειτουργεί με χαρτάκι, μα που θα βρω ένα τέτοιο λοιπόν; Tα τραγούδια του ep μαζί με ένα καινούργιο υπάρχουν στο myspace και από κει το παραγγέλνεις και γίνεται γρήγορα δικό σου. Να πω την αλήθεια μου το post-rock ποτέ δεν το καλοσυμπάθησα και συνήθως βαριέμαι τα instrumental, δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί κόλλησα έτσι μ’ αυτό το cdακι, ίσως γιατί τελικά δεν είναι και πολύ post, βγάζει μια αθωότητα, μια τρυφερότητα που σε ταξιδεύει χρόνια πίσω στα καλοκαίρια της παιδικής σου ηλικίας.

low battery, please charge

2007-03-15T17:49:00.000+02:00

Σε δύο περίπου βδομάδες το i-pod θα κλείσει τα δύο. Ήταν δώρο γενεθλίων. Τον τελευταίο καιρό μου στέλνει σήματα sos που προσπαθώ να αγνοήσω. Μετά από 4-5 ώρες απογευματινής φόρτισης το ανοίγω πρωί-πρωί στο λεωφορείο και πέφτει αμέσως η μπαταρία. Το ξαναφορτίζω στο γραφείο κάμποσες ώρες, το ξανανοίγω στο λεωφορείο της επιστροφής ξαναπέφτει αμέσως η μπαταρία. Εκεί που έχει 3 γραμμές κλείνει, εκεί που έχει μία ξανανοιώνει, πάει στις 3 και παίζει για ώρες. Do i-pods die when they reach the age of 2? Χτες το άφησα να κοιμάται και να φορτίζει για κάνα 24ωρο και τώρα είναι κάπως καλύτερα. Του παράγγειλα νέα μπαταρία από το e-bay, θα του κάνουμε εγχείρηση μπας και σωθεί. Αλλιώς βουρ για το καινούργιο μοντέλο.

Σε δύο περίπου βδομάδες θα κλείσω τα 29. Τον τελευταίο καιρό ο εαυτός μου μου στέλνει σήματα sos που προσπαθώ να αγνοήσω. Έχω κολλήσει όλες τις ιώσεις που κυκλοφορούν (εκτός από αυτή με τους εμετούς και τις διάρροιες -lucky me!), κυκλοφορώ με ένα πακέτο χαρτομάντηλα και διάφορα σπρέι, σιρόπια, χάπια και είμαι καλά ένα στα 3 σ-κ. Ξυπνάω κουρασμένη, κοιμάμαι πριν τις 11 και σέρνομαι. Οι δουλειές δεν τελειώνουν ποτέ και ποτέ δεν προλαβαίνω να κάνω όλα όσα πρέπει, όλα όσα θέλω. Μπαταρίες στο e-bay για την κατάσταση μου δεν υπάρχουν όσο και να έψαξα, λέω να δοκιμάσω να κοιμηθώ και εγώ για κάνα 24ωρο όπως το i-pod. Κάτω από τη θαλπωρή του παπλώματος όλα μοιάζουν πιο εύκολα. Αλλιώς δεν ξέρω τι να κάνω, δεν πουλάνε και εξελιγμένα μοντέλα που να θέλουν λιγότερες ώρες ύπνου και μεγαλύτερα επίπεδα αντοχής γαμώτο.

winter wonderland

2007-03-06T09:41:00.001+02:00

pipas live in athens 21/1/2005

You come to work one morning feeling sleepy and grumpy and bored, you sit at your desk, sipping at a hot coffee, trying to get your eyes open and stop your mind from wandering to a hundred things other than work and you spend the first half hour browsing blogs and listening to music and you come across this post, and suddenly you want to get out in the sunshine, smile to strangers and sing the lyrics from 'mental' on top of your voice. Two years ago I discovered 'the pipas' and I fell in love with them. It was love at first 'hearing' and the live gig at mad club was almost magical, sprinkled with pixie dust, this is a video from that night, I can't believe it's been more than two years, more on pipas to come, it's a promise. Now I am left with a bright stupid smile on my sleepy face and I am watching the video over and over again.

5

2007-03-01T13:54:00.000+02:00

Η πρώτη μου συνειδητή μουσική ανάμνηση ήταν στο αυτοκίνητο να ακούμε οικογενειακώς το ‘yellow submarine’, είχα μόλις αρχίσει αγγλικά, καταλάβαινα το yellow και ρωτούσα τι θα πει submarine. O μπαμπάς μου ήταν μεγάλος φαν των beatles, αργότερα ανακάλυψα τα 45ρια δισκάκια του και τα έπαιζα σε ένα αρχαίο πικάπ.

Η διάθεση μου είναι σαν τον βρετανικό καιρό, μπορεί να αλλάξει 10 φορές σε μια μέρα, από την τρελή αισιοδοξία στην απόλυτη μαυρίλα, από τη γκρίνια και τη μουρμούρα γίνομαι χαζό παιδί χαρά γεμάτο, μπορεί να είναι ζωδιακό, δε ξέρω, κυκλοθυμισμός πάντως μου ΄χουν πει πως λέγεται!

Έχω ακόμα τάσεις παλιμπαιδισμού, που μεταφράζονται σε παντόφλες ζωάκια, ροζ hello kitty τσάντες, πολύχρωμα τσιμπιδάκια, κασετίνα τεν-τεν και άλλα πολλά. Δεν ξέρω αν ο παλιμπαιδισμός μου με κάνει να αγαπάω τόσο πολύ την twee pop ή αν η twee pop ευθύνεται για την παρατεταμένη εφηβεία μου.

Η φορά που έχω ντραπεί πιο πολύ στη ζωή μου ήταν στα 18, φιλοξενούμενη σε σπίτι φίλης στην Κρήτη, είχαμε γίνει τύφλα, ψάχναμε πόση ώρα τη σωστή γλάστρα για να βρούμε το κλειδί, μέχρι που τελικά αφού ξεράσαμε στο μισό κήπο αποκοιμηθήκαμε στα σκαλάκια στην εξώπορτα (ήταν Νοέμβρης). Κάποια στιγμή η φίλη μου ξύπνησε, βρήκε το κλειδί, άφησε την πόρτα διάπλατη και εμένα να κοιμάμαι στην είσοδο. Δεν ξέρω πως βρέθηκα τελικά στο ράντζο στο σαλόνι, δεν είχα μούτρα να αντικρίσω τους γονείς της το πρωί πάντως.

Το πρώτο walkman μου το πήρε ο μπαμπάς μου κάπου στα 12, ήταν τεράστιο και δεν το έβγαλα από το σπίτι, το έβαζα τις νύχτες όταν όλοι κοιμόντουσαν. Το δεύτερο και το τρίτο ήταν πάλι με κασέτα σε μικρότερες διαστάσεις όμως. Με το που άρχισα να δουλεύω πήρα ένα sony cd-player, ασημί και ελαφρύ και το τελευταίο μου απόκτημα πριν δύο χρόνια είναι ένα μπλε i-pod mini που τα χει παίξει από μπαταρία τον τελευταίο καιρό. Καλά όλα αυτά, κακή όμως είναι η αρχή κουφαμάρας που με τριγυρίζει αφού έχω περάσει τη μισή ζωή μου με τα ακουστικά στα αυτιά.

Η πάσα στους supacoopa, chloe, cd :)

a vs z

2007-02-20T22:44:00.000+02:00

Μετά από 3 μέρες απόλυτης ηρεμίας στο νησί επιστροφή στον πανικό και το τρέξιμο, από το Γενάρη και μετά έχω διαρκώς στο κεφάλι μου και σε ποστ-ιτ χαρτάκια λίστες, για κάθε δουλειά που σβήνω, γράφω άλλες δύο καινούργιες, φαύλος κύκλος, οι ώρες δε φτάνουν και για πρώτη φορά καταλαβαίνω τι θα πει να κουβαλάς πολλά καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη, εγώ που στη λαϊκή ζητάω πάντα ένα ελαφρύ για να μπορώ να το κουβαλήσω μέχρι το σπίτι, χα, πια λαϊκή, πέρασαν οι εποχές που είχα ώρα να πάω λαϊκή.

Στο νησί βγήκα ελάχιστα, ποτέ μου δε χώνεψα και τις απόκριες για να πω την αλήθεια, έκλεισα το pc και το άφησα μαζί με λεξικά και φωτοτυπίες στην Αθήνα, δεν με ξυπνούσαν ηλίθιοι θόρυβοι και τα σκυλάδικα της αποπάνω, δεν προγραμμάτιζα τίποτα δύο μέρες πριν, ένα τηλεφώνημα και ραντεβού μισή ώρα αργότερα, είδα ξανά αστέρια και μπορούσα να φτάσω στη θάλασσα με τα πόδια, δεν περίμενα κανένα ηλίθιο λεωφορείο, ούτε αγχώθηκα ότι θα αργούσα, ότι θα έπηζα στην κίνηση, ότι δε θα προ-λα-βαι-να.

Θα μπορούσα να επιστρέψω για πάντα, να πάρω σκύλο και ποδήλατο, να πίνω καφέδες με τις ώρες στην πλατεία και να κάνω μπάνια 3 μήνες το χρόνο, να ξυπνάω δέκα λεπτά πριν να αρχίσει η δουλειά και να είναι όλα ήρεμα, εύκολα, ξεκούραστα, ξέγνοιαστα. 17 χρόνια εκεί, 11 χρόνια εδώ, αν αφαιρέσεις τα χρόνια της εφηβείας που το μόνο που ήθελα ήταν να φύγω, πάνω κάτω στα ίδια ερχόμαστε.

Θα μπορούσα να γυρίσω πίσω και να είναι όλα μονότονα, επαναλαμβανόμενα, βαρετά, αδιέξοδα, να πνίγομαι και να μου λείπουν οι βόλτες στο κέντρο της πόλης, οι συναυλίες, οι φίλοι μου, να μην αντέχω την άθλια μουσική στα λίγα μπαροκαφέ του νησιού, να μη γίνεται τίποτα διαφορετικό, να μην έχεις τίποτα να περιμένεις εκτός από σκυλοτραγουδιστές και περιοδεύουσες επιθεωρήσεις.

Η κούραση παλεύεται, οι χειμώνες στο νησί δύσκολα. Άσε που ακόμα και οι διαδρομές στα λεωφορεία αντέχονται με τα ακουστικά στα αυτιά και το κατάλληλο σάουντρακ, κάποιες φορές όχι απλά αντέχονται, σε κάνουν να χαμογελάς, όταν την ώρα που παίζει το αγαπημένο σου τραγούδι, ανάβουν όλα μαζί τα φώτα στη Βασιλίσσης Σοφίας και στο βάθος ο ήλιος αρχίζει να δύει.

όλες οι μικρές μου λέξεις

2007-02-16T09:01:00.000+02:00

"Όλες οι μικρές μου λέξεις" ίσως να μην είναι αρκετές να περιγράψουν τη χτεσινοβράδυνη συναυλία, υ-πέ-ρο-χη!!! Μόνο μεγάλα χαμόγελα, απίστευτη ενέργεια, πολύ καλή σκηνική παρουσία και stage diving από τον Παντελή, δύο encore, πώς γίνεται τόση χαρά να πηγαίνει χέρι-χέρι με τη μελαγχολία των στίχων; Η φωνή μου έχει ψιλοκλείσει, τα αυτιά μου βουίζουν ακόμα, τα πόδια μου πονάνε από το χοροπηδητό, χτες το βράδυ έγινα ξανά 18, από τότε είχα να περάσω τόσο καλά σε συναυλία ελληνόφωνου συγκροτήματος. Ι ♥ k.y, όπως έλεγε και το μπλουζάκι των φίλων τους :)

endless fun!

2007-02-12T09:55:00.000+02:00

Μετά τον Mark Lanegan ως πρώην μέλος των belle and sebastian ο δαίμων του Ημερολογίου της Καθημερινής ξαναχτυπά και μας χαρίζει άφθονο γέλιο! "Οι Κερκυραίοι Κόρε Ύδρο, εμφανίζονται στο Gagarin 205. To νεανικό συγκρότημα θα παρουσίασει τα τραγούδια του πρώτου του άλμπουμ με τίτλο "Φθηνή ποπ για την ελίτ", μια δουλειά δροσερή με έξυπνες μουσικές και στίχους." Τα λέμε στο gagarin την πέμπτη λοιπόν να απολαύσουμε τον πρώτο, δροσερό δίσκο των κόρε. ύδρο :D

music is my radar

2007-02-09T08:19:00.000+02:00

[leeds festival, summer 2001)

Πέτυχα χτες προσφορά σε κεντρικό δισκάδικο τα 'singles' των suede και δε συγκρατήθηκα, το πήρα παρόλο που λίγο ή πολύ είχα τα περισσότερα τραγούδια. Και έβαλα το cd να παίζει ξανά και ξανά όταν γύρισα στο σπίτι, θυμήθηκα τη συναυλία τους στο Βύρωνα πριν χρόνια, πόσο τους είχα αγαπήσει κάποτε, πως τραγουδούσαμε στα 17 όταν τους είχαμε ανακαλύψει... because we're young, because we're gone, we'll scare the skies... Ήθελα να ψάξω σε όλα τα κουτιά να ξεθάψω την κασέτα που μου είχε γράψει η Βιβή στο Λύκειο και να παραδοθώ στη νοσταλγία.

Και συνειδητοποίησα πως αν μου πάρουν τη μουσική θα χαθώ, θα αποπροσανατολιστώ, θα γίνουν όλα άχρωμα, κενά. Πως έχω συνδέσει τα πάντα με τη μουσική, πως την πρώτη φορά που ένιωσα αληθινά ζωντανή ήταν ένα καλοκαίρι γύρω στα 16 μου σε μια συναυλία Τρύπες στο νησί. Τραγουδούσα τους στίχους από το 'Δε χωράς πουθενά' και χαμογελούσα - εκεί χωρούσα, εκεί ανήκα. Μετά πέρασε ένας χειμώνας που δεν είχα αφήσει λευκό εξώφυλλο ή περιθώριο στα βιβλία της δέσμης - τα κατεβατά των Στέρεο Νόβα και οι εκπομπές του Πετρίδη, τα 120 Minutes και το Alternative Nation στο Mtv, η ζήλεια για όλα αυτά που διαβάζαμε στο 01 ότι γινόταν στην Αθήνα και εμείς είμαστε αλλού. Ένα χρόνο αργότερα στην Αθήνα, οι πρώτες συναυλίες στο Αν και το Ρόδον, οι βόλτες στο Happening και το Ζαχαρία για δίσκους, το indie free και ο Ρόδον FM και αργότερα το Plan B και το Mad, η Αντίπαρος και τα fanzine. Όλες οι στιγμές από τα χρόνια που πέρασαν επιστρέφουν με το δικό τους σάουντρακ, από την ανεξάρτητη ελληνική σκηνή στην brit pop, από τους Joy Division και τους Cure στο indie και την twee pop.

Ένα Πάσχα που γυρίσαμε για τις διακοπές στο νησί και ξαναβρεθήκαμε, είχες ανακαλύψει και εσύ τους Belle and Sebastian, παίζαμε τα cd και τραγουδούσαμε στο παιδικό σου δωμάτιο και ήταν σαν να είχαμε ξαναανακαλύψει το νόημα του κόσμου. Τόσα χρόνια μετά και ακόμα δεν έχω βαρεθεί τίποτα, ρουφάω τραγούδια και διαβάζω reviews, ενθουσιάζομαι σαν μικρό παιδί όταν ανακαλύπτω καινούργια συγκροτήματα και νοιώθω φίλους μου ανθρώπους που δε θα γνωρίσω ίσως ποτέ απλά γιατί μοιραζόμαστε τις ίδιες μουσικές. Και δεν περνάει μέρα χωρίς μουσική, στις διαδρομές στα λεωφορεία και στο μετρό, στο αυτοκίνητο, στο σπίτι, ακόμα και στον ύπνο μου κάποιες φορές τα όνειρα έχουν μουσική.

Music is my radar... don't ever take it away from me. Δεν μπορώ να φανταστώ ένα κόσμο mute, μια ζωή στο mute. Και μου είναι τόσο δύσκολο να καταλάβω τους ανθρώπους που ζουν χωρίς μουσική.

astro

2007-02-05T10:43:00.001+02:00

ναι, ξέρω, πρέπει να ξεκολλήσω κάποια στιγμή από το youtube αλλά πώς να τα καταφέρω όταν πετυχαίνω τέτοια βίντεο; k.vhta I love you, this song makes me melt...

κόρε. ύδρο

2007-02-05T10:24:00.000+02:00

οι κόρε. ύδρο παίζουν την άλλη πέμπτη (15/2) στο gagarin, hurray!

τιμωρούμαι για κάτι που τόσες συναυλίες φέτος γίνονται πέμπη;; το μοναδικό βράδυ της βδομάδας που την άλλη μέρα ξυπνάω 6.50 και δε γίνεται με τίποτα να αργήσω;;; 1 και τέλειωσαν οι serpentine την πέμπτη που μας πέρασε, μαζεύαμε τα κομμάτια μας μετά, τουλάχιστον ήταν καλά..

the flu

2007-01-31T10:29:00.000+02:00

Είναι η τέταρτη συνεχόμενη μέρα που είμαι σπίτι με ίωση, αρχικά δεν άντεχα να ξεμυτίσω από το πάπλωμα, ήτανε να πάω και για zombie την Κυριακή το βράδυ τρομάρα μου, αλλά που, εγώ κατέληξα να είμαι το ζόμπι. Τέσσερις μέρες με πιτζάμες και κουβερτούλα στον καναπέ, με σούπες, ζεστά και χυμό πορτοκάλι, τρομερή αποτοξίνωση, ονειρεύομαι τζανκ φουντ και ποτά με αλκοόλ, την αυριανή συναυλία στο Αν και καφέδες στη λιακάδα. Βαρέθηκα!!! Βαρέθηκα τόσο που βρήκα το κουράγιο να πάω να τσακωθώ με την αποπάνω, η οποία πρέπει να είναι τέρας εξυπνάδας ή γαϊδουριάς, αφού αναποδογύρισε τα βρωμόνερα με τη χλωρίνη από τον πέμπτο όροφο περιλούζοντας τη δύστυχη τέντα μου και τα καθαρά ρούχα της διπλανής μου. Άσε που νόμιζα ότι από τον πυρετό είχα παραισθήσεις και είχε πιάσει δυνατή βροχή μόνο στο πίσω μπαλκόνι έτσι όπως πέφτανε τα νερά. Είναι η ίδια που προσπαθούσε να ξεκλειδώσει την πόρτα μου πριν κάνα μήνα αφού είχε μπερδέψει τους ορόφους στο ασανσέρ, αν έχεις τέτοιους γείτονες...

Το comic relief της ημέρας όμως βρίσκεται στο Ημερολόγιο της Καθημερινής: "Η Σκωτσέζα ερμηνεύτρια Ιζαμπελ Κάμπελ και το πρώην μέλος των «Belle & Sebastian» Μαρκ Λάνεγκαν εμφανίζονται στο Gagarin 205 για να παρουσιάσουν τα τραγούδια του υπέροχου δίσκου τους «Ballad Of The Broken Seas» –όπου συνεργάζονται για πρώτη φορά– μαζί με παλαιότερα κομμάτια από τη δισκογραφία τους". Φαντάστηκα τον Mark να δίνει συναυλίες με τους B&S και να χοροπηδάει πάνω στη σκηνή σαν κατσίκι όπως κάνει ο Stuart ή να τραγουδάει με τη φωνάρα του "You're just a baby baby girl, so kiss me on the cheek before you go to school..."

manchester

2007-01-25T18:17:00.000+02:00

Είχα ξεχάσει πόσο οικεία νοιώθω στην Αγγλία. Πόσο at home. Πάνε δύο χρόνια απο το τελευταίο ταξίδι, Newcastle τότε, Manchester τώρα, 'business or pleasure?' με ρωτάει ο φλύαρος άγγλος διπλανός μου και μου έρχεται να βάλω τα γέλια, 'do I seem businesslike to you?' σκέφτομαι, 'just visiting a friend' απαντάω ευγενικά όμως και χαζεύω τα fluffy σύννεφα.

4 γεμάτες μέρες έχουμε στο Μάντσεστερ, λέγαμε πως θα πάμε μονοήμερη αλλά που να ξεκουνήσουμε. 4 μέρες με ατέλειωτες catching up συζητήσεις, Νick Drake και Jens Lekman για σάουντρακ, pints of bitter και φλυτζάνια αχνιστό τσάι, τσουχτερό κρύο και λιακάδα, χαλαρές βόλτες, μια συναυλία και ένα indie club, μαγαζιά, βιβλιοπωλεία, βροχή και λίγο χιόνι και τα πιο τέλεια chocolate chip cookies ever. Δεν είναι όμορφο το Μάντσεστερ, θα το διαβάσεις αγαπητή μου το ξέρω και θα μουτρώσεις, έχει όμως ένα ωραίο feeling, σου αποπνέει σχεδόν δέος, τόσα συγκροτήματα, τόσες μουσικές, θέλεις να κάνεις madchester tour, 'εδώ έζησε ο Ian Curtis, εδώ έδωσαν την πρώτη συναυλία οι Stone Roses, εδώ φωτογραφήθηκαν οι Smiths...' Πας στο σούπερ μάρκετ και μπορεί να διαλέγεις μαρούλια παρέα με τον Ian Brown που μάθαμε ότι έμενε - μένει ακόμα(?) εκεί γύρω.

Μετά είναι αυτή η αίσθηση του οικείου που με συντρόφευε, από όταν έφτασα στο κέντρο της πόλης και έκατσα για καφέ περιμένοντας να σχολάσεις και να 'ρθεις να με πάρεις, σαν να ήταν μια συνηθισμένη Παρασκευή και θα συναντιόμασταν για μπύρες μετά τη δουλειά. 3 layers ρούχων για το κρύο, μονότονες διαδρομές με το λεωφορείο διασχίζοντας τα μουντά προάστια, small talk στα ταμία και 'thank you' στους οδηγούς, εσύ σαν να έχεις ζήσει όλη σου τη ζωή εκεί, εγώ σαν να μην πάνε τόσα χρόνια από τότε που έφυγα από την Αγγλία.

μάι ντίαρ κόλιγκς

2007-01-16T10:15:00.000+02:00

(pic from Belgian Centre for Comic Strip Art)

10 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΜΑΘΑ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟ 2006 ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΚΑΙ ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΔΕ ΘΑ ΜΟΥ ΧΡΗΣΙΜΕΥΣΟΥΝ ΠΟΤΕ!

2000 ευρώ δεν είναι πολλά για μια τσάντα Hermes
Σημασία δεν έχει μόνο το ζώδιο σου αλλά και ο ωροσκόπος. Μάλιστα από τα 30 και μετά αρχίζει να έχει καθοριστική σημασία ο ωροσκόπος (έχω λιγότερο από δύο χρόνια καιρό να κάνω εντατική έρευνα στο νοσοκομείο που γεννήθηκα αφού η γαϊδούρα η μαμά μου δε θυμάται την ώρα)
Τα παιδιά τα κάνεις σε μικρή ηλικία για τα χαρείς. Δε μου το παν κατάμουτρα αλλά το είδα στο ύφος τους, έχω ήδη καθυστερήσει τραγικά!!! Άσε που θα έπρεπε να έχω ήδη παντρευτεί! Α-νε-πί-τρε-πτο!
Τα καλύτερα παπούτσια είναι JB Bournazos – τα πληρώνεις κάτι παραπάνω αλλά αξίζουν (τα αθλητικά είναι για το γυμναστήριο μόνο, ε;)
Πεντικιούρ κάνουμε και το χειμώνα, τι και αν δεν κυκλοφορούμε με πέδιλο και σαγιονάρα.
Δεν τρώμε τίποτα μετά τις 6. Το ‘τρώμε’ περιλαμβάνει και τζιν τόνικ, zombie, φιστίκια κτλ (φακ-φακ-φακ).
Τα πλαστικά βραχιόλια και τα ασημένια κρικάκια δε θεωρούνται κοσμήματα!!!
Ο άντρας ο σωστός δεν είναι τσιγκούνης, σε κυκλοφορεί παντού και πληρώνει τα πάντα, ακόμα και τις διακοπές που πάτε μαζί (σκέψου πόσα λεφτά θα εξοικονομήσει τόσα χρόνια για βιβλία και cd αν το ήξερα νωρίτερα : P)
O δακτύλιος και τα ‘no parking’ είναι έννοιες σχετικές. Αρκούν μερικοί καλοί γνωστοί στις κατάλληλες θέσεις και όλες οι κλήσεις σβήνονται.
Η βλεφαρίδα κάγκελο και το μπρονζέ ρουζ στις 7.30 το πρωί δεν είναι υπερβολή. Είναι απλά φροντισμένη εικόνα.

catching z's

2007-01-06T16:48:00.000+02:00

It’s that time of the year again. The time of going into hibernation. When it’s 5º C outside early in the morning and getting up seems like a total nightmare. When all I want to do when I get back from work is lie in the couch drinking spiced tea, reading crime novels and listening to my new cds and mp3s. When I need a lot of persuasion just to decide to get out of the house on a weekday. When three days off work weren’t enough to put tiredness away and Christmas holidays already seem ancient history. No new year's resolutions for 2007, no ambitious plans and grant expectations, only mixed-up feelings and optimistic thoughts. I think it’ll be a nice year, I’ve always thought of 7 as a lucky number after all. But again maybe it won’t, who knows, happy New Year nonetheless!

ps: 'young folks' by Peter, Bjorn & John below, one of the best and most addictive 2006 songs!

laps

2006-12-28T10:29:00.000+02:00

[hercut cd cover]

I’m counting the days but I think I shouldn’t mind

I get so bored now the future’s defined

I’m counting the days under a pale candle light

Is it fading out? Am I losing my sight?

I’m on a train the noise from the machines is my only music

On a railway 300 miles an hour and I’m going nowhere

Colors they change

Seasons change outside

Numbers they change and I’m wasting my time

I’m counting the days and

I’m drawing a line with a start and an end

A start and an end

A shape so fine

Will you wait when I return?

Will you shine the light again?

Will you wait when I return?

Will you be there?

I need no sounds I need no words

Let me remain silent I need no sounds I need no words

I just want to know how the fuck it ends

[Laps – My Wet Calvin]

monika rides

2006-12-22T10:12:00.000+02:00

[photo from myspace]

Πηγαίνοντας στο Gagarin χτες βράδυ μου πέρασε η σκέψη ότι δεν πάω καλά, καθημερινή, ψοφόκρυο, πρωινό ξύπνημα την άλλη μέρα στις εφτά παρά και εμείς να τρέχουμε στη Λιοσίων στις συναυλίες. Όταν φτάσαμε είχαν ξεκινήσει οι My Wet Calvin, δηλαδή ένα γιγαντιαίο ποντίκι και μια υπερμεγέθης φράουλα, μας χάρισαν και cdακι καινούργιο, με ξεχωριστό artwork όπως πάντα. Μου αρέσουν οι My Wet Calvin, όμως η αλήθεια είναι πως θα προτιμώ πάντα λίγο παραπάνω στους Relevant Box .

Λίγη ώρα αργότερα όταν ανέβηκε η Μόνικα στη σκηνή τα ξέχασα όλα, την κούραση που ήμουνα από το πρωί στους δρόμους , το βάρος της τσάντας που κουβαλούσα, τη φίλη δίπλα μου, τις τύψεις για τη γιορτή που είχα χάσει για να πάω στη συναυλία, άδειασε το κεφάλι μου. Πώς είναι όταν αρχίζεις να ερωτεύεσαι, νοιώθεις αυτό το μούδιασμα στο στομάχι που απλώνεται σε όλο σου το σώμα, ο κόσμος χάνεται και μένεις με ένα χαζό χαμόγελο; Κάπως έτσι ήμουνα όση ώρα τραγουδούσε, όταν την είχα δει στη Γιορτή της μουσικής είχα εντυπωσιαστεί αλλά χτες ήταν απίστευτη! Έχει φωνάρα, σκηνική παρουσία, συνθέσεις, ψυχή, το αξίζει το hype.

Τους Mary and the Boy δεν τους πρόλαβα, ήταν που πλησίαζε η ώρα δώδεκα και η άμαξα θα γινόταν κολοκύθα, ένας φίλος που πέτυχα στο Gagarin μου είπε ότι ή τους λατρεύεις ή τους μισείς, αυτός ανήκει στην πρώτη κατηγορία, εγώ δεν έχω μάθει ακόμα.

we are soldiers we have guns

2006-12-19T10:39:00.000+02:00

"we are soldiers we have guns" are my Tuesday morning random discovery and from the few songs I've listened to I love them!! They are swedish, they are bittersweet sad, they've got soft, velvety female vocals, they bring to mind green fields and grey skies, they consist of Malin Dahlberg (also in Douglas heart, Laurel music) and Jocke Rosén. "we are soldiers we have guns will never be cool or cute, and it will never be ironic", they say in their website. More songs at myspace.

letter never sent [3]

2006-12-13T11:23:00.000+02:00

Δε θυμάμαι ποια σταμάτησε πρώτη να γράφει εγώ ή εσύ – ίσως να έγινε αμοιβαία και ασυνείδητα, πάνε κάποια χρόνια και δε θυμάμαι πια. Σε ένα μεγάλο κουτί έχω φυλαγμένα τα παλιά γράμματα, μου ’ρχεται να τα ανοίξω τώρα, να θυμηθώ τι γράφαμε. Ατέλειωτες σελίδες, τα εσώψυχα μας τα καλοκαίρια και μετά τα χρόνια που ακολούθησαν όταν μετακόμισες.

Θυμάμαι καλά ένα πρωινό στην Ιπποκράτους με είχες βάλει να γράψω τη διεύθυνση του Γ. πάνω στο φάκελο, μέσα μια φωτοτυπία από το Άλφαμπετ Σίτυ «Σε αναζητούσα, σε έχασα, αλλά ποτέ δε σε βρήκα, έτσι είμαι ακόμα εδώ, σε περιμένω, περιμένω να αλλάξεις, περιμένω να μας φτάσει ο χρόνος, να μη χαθούμε για πάντα…». Του το έστειλες, όμως λίγους μήνες αργότερα σε αγκάλιαζα και δεν ήξερα τι να πω, στο δωμάτιο τα ρολά κατεβασμένα, δεν άντεχες το φως, ήσουν με αντικαταθλιπτικά, είδαμε και πάθαμε να σε συνεφέρουμε.

Ζήσαμε τόσα πολλά μαζί, μετά όταν χώρισαν οι δρόμοι μας πίστεψα ότι λίγα θα άλλαζαν. Τώρα μιλάμε στο τηλέφωνο και λέμε κοινοτυπίες, άλλαξες εσύ ή εγώ δεν ξέρω. Νόμιζα ότι θα ερχόσουν που και που στην Αθήνα και θα τρέχαμε όπως παλιά στα Εξάρχεια και στις συναυλίες, θα σου έδειχνα τα νέα μέρη και θα μου έλεγες τα νέα σου. Τίποτα δεν είναι όπως παλιά όμως. Ήρθες μια φορά στα έξι χρόνια, ήσουνα με το φίλο σου, υπήρχαν αμήχανες σιωπές, ήσουνα καλά και χάρηκα, νοιώθω ήσυχη τώρα που ξέρω ότι υπάρχει αυτός στη ζωή σου να σε προσέχει, να σε κρατάει μακριά από τα χρωματιστά χαπάκια.

Δεν ήρθα ποτέ να σε δω μετά που έφυγες, το είχα υποσχεθεί το ξέρω, πήγα σε τόσα μέρη, σε σένα δεν ήρθα, να φταίει αυτό για τις σιωπές άραγε; Θέλω να σου γράψω cd και δεν ξέρω καν ποιο είναι το τελευταίο καινούργιο συγκρότημα που σου άρεσε. Εμείς που κάποτε δεν χρειαζόμασταν λέξεις για να συνεννοηθούμε. Το πιστεύεις; Όχι μην απαντήσεις, έτσι και αλλιώς δε θα σου στείλω ποτέ αυτό το γράμμα, δε θα το διαβάσεις ποτέ. Και το χειρότερο είναι ότι δεν μου λείπεις γαμώτο.

zoe and b.

2006-12-12T13:14:00.000+02:00

painting by zoe zillion and b. at deste foundation (anathema exhibition until 2o/01/07)

naked as we came

2006-12-06T13:00:00.000+02:00

She says "wake up it's no use pretending"
I'll keep stealing, breathing her
Birds are leaving over autumn's ending
One of us will die inside these arms

Eyes wide open
Naked as we came
One will spread our
Ashes 'round the yard

She says "if I leave before you darling
Don't you waste me in the ground"
I lay smiling like our sleeping children
One of us will die inside these arms

Eyes wide open
Naked as we came
One will spread our
Ashes 'round the yard

[it took me a while to discover iron and wine, shame on me! and this song is so morbid and yet so beautiful..]

I predict a riot - "2"

2006-12-04T09:51:00.000+02:00

Πήγα με μικρή επιφύλαξη στους Kaiser Chiefs το Σάββατο κυρίως λόγω του απίστευτου hype που τους περιβάλλει. Και ήταν σούπερ! Τόση ενέργεια, κοπάνημα, στρίμωγμα, ουρλιαχτά χαράς, χοροπηδητό είχα καιρό να ζήσω, μου θύμισε κάτι συναυλίες Τρύπες το 95 που φεύγαμε δαρμένοι από το ξύλο αλλά απόλυτα ευτυχισμένοι. Κράτησε μόνο 60 λεπτά αλλά ήταν ψιλοαναμενόμενο, έπαιξαν σχεδόν όλο το ‘Employment’ και κάποια καινούργια, όλα τα λεφτά ήταν ο Ricky Wilson, απίστευτος frontman, επικοινωνιακός και καραγκιοζάκος, τυπική αγγλόφατσα, έκανε μέχρι και stage diving, μια ώρα κοπανιότανε ασταμάτητα οδηγώντας το πλήθος από 16χρονα πιτσιρίκια στην αλλοφροσύνη. Για τους Matisse που άνοιξαν τη συναυλία λέω να μη σχολιάσω γιατί θα γίνω πολύ κακιά. Απλά να σκεφτούν λίγο το ‘η σιωπή είναι χρυσός’ ή ότι απλά καμιά φορά είναι καλύτερα να μασάς (ή έστω τραγουδάς) παρά να μιλάς.

Κυριακή βράδυ, στο Παλλάς για το 2 του Παπαϊωάννου, ψάχνω να βρω λέξεις για να περιγράψω αυτό που παρακολούθησα. Είμαι άσχετη από χοροθέατρα, είχα δει παλιότερα όμως άλλη παράσταση της Ομάδας Εδάφους και δεν ήμουνα εντελώς απροετοίμαστη. Στην αρχή προσπαθούσα να βρω τα κρυμμένα νοήματα και να δώσω λογική υπόσταση στις εικόνες, λίγο αργότερα, όταν μπήκε η μουσική του Κωνσταντίνου Β. απλά αφέθηκα. Όλα φάνταζαν λίγο μαγικά, κάποιες φορές σχεδόν ταχυδακτυλουργικά, προσπαθούσα να ανακαλύψω τα κρυμμένα τρικ, ειδικά στις σκηνές που οι κινήσεις των χορευτών ήταν σαν σε slow motion πάνω στα ηχοτοπία του Κ.Β. Απίστευτη κίνηση, φωτισμός, σκηνικά και σούπερ η μουσική. Μελαγχολία και μοναξιά, σάτιρα και κυνισμός, ελπίδα και χαμόγελα, όλα μαζί να εναλλάσσονται. Μπορεί το 1 να γίνει 2;

growing up is hard to do

2006-11-30T18:31:00.000+02:00

Αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι μεγαλώνεις όταν οι γονείς σου αποκτούν τα πρώτα προβλήματα υγείας, όταν οι φίλοι σου αρχίζουν να χάνουν τους δικούς τους, όταν οι κηδείες που γίνονται σε αφορούν πιο άμεσα και κάποιοι δε φοράνε μαύρα απλά για να το παίξουν γκοθάδες. Αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι μεγαλώνεις όταν σε προσκαλούν σε γάμους με ανησυχητική συχνότητα, όταν γεννιούνται τα πρώτα μωρά γνωστών και πας στα βαφτίσια. Όταν οι συζητήσεις γύρω σου αναφέρονται σε δάνεια, δόσεις, κυμαινόμενα επιτόκια, θεραπείες γονιμότητας και εξωσωματικές, βαφτιστικά, νυφικά, χημειοθεραπείες και εμφράγματα. Η νέα ζωή και ο θάνατος να αλληλομπλέκονται, τα προβλήματα να αυξάνονται, στιγμές ευτυχίας και δυστυχίας που δεν είχες βιώσει μέχρι τώρα ή έπαιρνες πάντα κάπως ξώφαλτσα. Με τα ακουστικά στα αυτιά και την ένταση στο φουλ συνεχίζεις τις διαδρομές στο κέντρο της πόλης, προσπαθείς να επικεντρωθείς στα ευχάριστα, φαντάζεσαι μια άλλη ζωή και αγκαλιάζεις σφιχτά το χνουδωτό ιπποποταμάκι για να κοιμηθείς τα βράδια.

batteries charged

2006-11-27T10:59:00.000+02:00

[above the clouds, airplane view]

Αναπάντεχο ταξίδι στις Βρυξέλλες, τρεις μέρες ρουφούσα εικόνες και άφηνα τη βροχή να πέφτει στο πρόσωπο, κοιτούσα μια ψηλά, το μπλε-γκρι του ουρανού και τα σύννεφα μια χαμηλά τα ξερά φθινοπωρινά φύλλα σε όλες τις αποχρώσεις του καφέ- κόκκινου, 11 χρόνια μετά από την εκδρομή στο Ευρωκοινοβούλιο με το σχολείο, δεν το φανταζόμουν ότι θα ξαναβρισκόμουν εκεί...

Στο καπάκι το Σάββατο ο Morrissey, χαρούμενος και κεφάτος, όμορφη συναυλία, αρκετά τα τραγούδια που είπε, ακόμα περισσότερα αυτά που δε χώρεσαν στα 90 λεπτά, ποιος ή ποια έπιασε το μαύρο πουκαμισάκι, ε;;;

turning alcoholic?

2006-11-20T09:49:00.000+02:00

Παρασκευή βράδυ, προσπαθώ να κοιμηθώ, είναι κάποιες μέρες τώρα που με έχει πιάσει μια περίεργη insomnia, εγώ που συνήθως στο πεντάλεπτο έχω ξεραθεί. Κάνω τυχαίες σκέψεις μέχρι να αποκοιμηθώ και ξαφνικά με πιάνουν τα γέλια. Συνειδητοποιώ ότι σκέφτομαι τι θα κάνω με το laptop που έχει τιγκάρει ο σκληρός από τα mp3 και τις φωτογραφίες, προβληματίζομαι να πάρω εξωτερικό σκληρό ή να γράφω dvd και να σβήνω αρχεία; Κι αν χάσω, σπάσω, χαράξω τα δισκάκια, μετά τι γίνεται; Την άλλη μέρα έχω να πάω σε γάμο-τραπέζι συγγενικού προσώπου, γιατί δε σκέφτομαι πώς να φτιάξω τα μαλλιά μου, τι θα φοράνε οι άλλες, αν θα είναι ωραίο το φόρεμα μου κτλ κτλ. Έκανε κάτι λάθος η μαμά μου όταν ήμουν μικρή; Μήπως φταίει ότι είχα bibibo μεν, ήθελα και αυτοκινητάκια δε γιατί έπαιζα κυρίως με τα γομάρια τα ξαδέρφια μου στα πρώτα τρυφερά και καθοριστικά παιδικά μου χρόνια; Αποφασίζω να επικεντρωθώ στο γάμο και το μόνο που καταφέρνω είναι να αγχωθώ για το πώς θα ισορροπήσω στα τακούνια – να τι σου κάνουν τόσα χρόνια με αθλητικά.

Σάββατο βράδυ, η εκκλησία δε μας χωράει, ξεροσταλιάζουμε απέξω στην υγρασία, στο τραπέζι το ζευγάρι κάνει θεαματική είσοδο με Morrissey “You have killed me”, αναπτερώνονται οι ελπίδες μου ότι ίσως και να μην είναι τόσο χάλια. Καμιά ώρα αργότερα πίνω για να αντέξω τα νησιώτικα-ηπειρώτικα-κρητικά, στο κομμάτι του προγράμματος ντίσκο – σίξτις κάνουμε τρενάκι γύρω-γύρω όλο το μαγαζί, κάποιος βγάζει τη γραβάτα του, την ανεμίζει θεατρικά πάνω από τον κόσμο και την πετάει, 6 μπουκάλια κρασί στα 8 άτομα δεν είναι άσχημα.

Κυριακή βράδυ, ξεκινήσαμε με τη Β. για ένα ποτό στις 8.30 για να μαζευτούμε νωρίς σπίτι, καταλήγουμε να πίνουμε μέχρι να τελειώσουν τα λεφτά μας και να μετράμε τα ψιλά για το ταξί. Belle and Sebastian, Field Mice, Blur, New Order, Editors, My Bloody Valentine, Hidden Cameras, Jesus and Mary Chain, Television Personalities, τόσα χιτάκια στη σειρά είχα καιρό να ακούσω, thumbs up για τον καινούργιο dj στο pop, μήπως θα μπορούσε να παίζει και κάνα Σάββατο γιατί αν έρχομαι κάθε Δευτέρα έτσι στο γραφείο, δε με βλέπω καλα!

μίκυ μάου

2006-11-14T09:51:00.000+02:00

Δεν μπόρεσα να αντισταθώ, το ανακάλυψα σήμερα το πρωί στο blog του enteka. Ήταν δύσκολο να επιλέξω ποιο βίντεο να ανεβάσω από το youtube: nils holgerson, sport billy, inspector gadget, candy candy και στρουμφάκια στο τοπ 5. Νοσταλγία και παλιμπαιδισμός στο φουλ. Για ακόμα περισσότερα βιντεάκια, τραγούδια και σχόλια εδώ.

second life

2006-11-09T17:48:00.000+02:00

It’s been two months now since the beginning of the course and I’ve been struggling to find time for everything. The course has been demanding but fascinating, I’ve been amazed by the possibilities that new technologies can offer in education, trying to imagine if we could ever manage to implement such tools here in Greece as I’ve been discovering more and more resources everyday. I’ve registered for numerous websites and opened so many accounts I doubt I will remember my username and password for half of them. This week’s project is ‘second life’, I didn’t have a clue what it was until now and I still can’t use it because of the high pc requirements. I’ve been reading about this new virtual world where even the BBC has rented a tropical island to stage online music festivals and the Harvard Law School has been offering courses and I felt hugely impressed and too disappointed I couldn’t fly around and explore it because of my stupid computer.

And then it hit me. A few minutes ago while I was going through another pile of printouts. Fascination turned to horror as I imagined a future “second life”. No sunny afternoons at open-air cafes watching passers-by and gossiping, no pushing and singing at concerts, no smells or flavours, no touching and kissing, no tears and smiles, just emoticons, virtual *hugs* and IMs. It sounds like a science fiction movie but I am not sure it’s that distant. It’s a warm afternoon in November, the sun is about to set and Athens is buzzing with life. I can hear the traffic from the streets, I feel the chill of the air from the open window as the sun is slowly disappearing, people are out there shopping, chatting, making plans for the night. Fortunately ‘second life’ has not ruled us yet. I was always a new technology –internet enthusiast and I still am. But only as long as my ‘second life’ is just a small part of my real life I guess.

let's get out of this country

2006-11-06T11:32:00.000+02:00

let's get out of this country

Άκουγα το σ-κ το καινούργιο cd των camera obscura και αναρωτιόμουνα αν είχα παίξει το ‘life pursuit’ τόσες φορές όταν κυκλοφόρησε. Εντάξει μπορεί να έχω λιώσει στο repeat το ‘another sunny day’ και να δέχτηκα μια μικρή πλύση εγκεφάλου από το ραδιόφωνο για το ‘Funny Little Frog’ αλλά τα υπόλοιπα τραγούδια; Όχι δεν θα γκρινιάξω, αυτό εδώ δεν είναι ένα ποστ για τους belle and sebastian. People have the right to change and move on I guess.

Στο “Let’s get Out of This Country” η Tracyanne αναλαμβάνει όλες τις συνθέσεις και όλα τα φωνητικά και θα είναι μάλλον ψέμα να πω ότι μου λείπει ο Henderson. Indie pop ηλιόλουστες μελωδίες και εύθραυστα φωνητικά, μελαγχολία και πιο uptempo στιγμές, μια λιγουλάκι heartbroken Tracyanne και ένας πολύ συμπαθητικός τρίτος δίσκος. Χμ, αναρωτιέμαι τα είχαν τελικά με το Stuart ή ήταν απλά φήμες; Το ‘Eighties Fan’ ήταν σούπερ πάντως. Από τότε που σταμάτησα να μπαίνω στα b&s forum δε μαθαίνω και τα κουτσομπολιά γαμώτο.

hello kitties- bye kitties

2006-10-30T10:05:00.000+02:00

Τα βρήκα το περσινό καλοκαίρι στο κήπο μέσα στις ντοματιές, με οδήγησαν τα κλαψουρίσματα τους. Κάποιος τα είχε παρατήσει μάλλον, ρωτήσαμε στη γειτονιά και δεν είχαν χαθεί από κανένα σπίτι. Τα αγάπησα αμέσως, ήταν αδυνατούλικα, φοβισμένα και ναζιάρικα, identical twins - μόνο στο χρώμα το ματιών διέφεραν, λαδί το θηλυκό, γκρίζα μελαγχολικά το αρσενικό. Σιγά-σιγά ξεθάρρεψαν, απέκτησαν ονόματα και όταν τέλειωσαν οι διακοπές και έπρεπε να φύγω ήθελα να τα πάρω μαζί μου. Τα ξαναείδα μετά από μήνες όταν είχαν μεγαλώσει πια, μάθαινα από το τηλέφωνο όμως τις διαολιές που έκαναν, πιο ζωηρά γατιά δεν είχαμε ποτέ. Πρώτος εξαφανίστηκε ο Δρυοπίδας την άνοιξη, είπαμε γάτος είναι, πήρε τους δρόμους, τουλάχιστον να 'ναι καλά. Μετά από λίγο καιρό χάθηκε η Χώρα, απαρηγόρητη η μαμά μου, ήταν συνέχεια στα πόδια της, της κρατούσε συντροφιά, άσε που μάλλον ήταν και έγκυος και θα είχαμε και νέα γατάκια. Από τότε δεν έχουμε πάρει άλλο κατοικίδιο, πρώτα η μεγάλη χαρά, μετά η στενοχώρια, τα θυμήθηκα τώρα προσπαθώντας να ανεβάσω τις φωτογραφίες τους στο flickr, Ι still miss you a lot kitties :-/

awoo

2006-10-25T09:32:00.000+03:00

The third hidden cameras cd "awoo" came by post last week. I was really looking forward to it, I was checking the mailbox every day and I was waiting impatiently to listen to the first tunes as I was putting it in the cd-player. And then I was disappointed (and a bit bored to tell you the truth). Where are the melodies? Where is the lyricism and why the hell is "SHE" gone? WHERE is my favourite band? Where are the boys of melody? If there were not some glimpses of the old hidden cameras still there and Gibb's voice so distinctive, I would say the band has been kidnapped by aliens and turned 'straight'. Not to mention that most of the songs in "awoo" sound so similar to one another! Everybody is allowed to change, evolve bla,bla,bla, I guess I will give "awoo" some time but I doubt I will bother to turn the songs in mp3 format. And these days, that's one way of telling what I really liked or not. The cd cover is cute though.

2006-10-18T21:42:00.000+03:00

where shall we fly not to be so sad?

new life

2006-10-13T09:44:00.000+03:00

new life 705

Πρέπει να ήμουνα Β'Λυκείου όταν το είδα πρώτη φορά στο mtv μαζί με ολιγόλεπτη παρουσίαση των στέρεο νόβα. Πάνε τόσα χρόνια που έχω την εντύπωση ότι το φαντάστηκα!

Ooh! get me away from here...

2006-10-11T10:44:00.000+03:00

Κάνω κάνα σαραντάλεπτο για να φτάσω στο αεροδρόμιο αφού με πιάνει η κρίση πως θα χάσω το συρμό των 11:20 και βγάζω σαν τρελή εισιτήριο, ενώ με ακολουθεί κάποιος που όταν ακούει ότι πάω αεροδρόμιο βρίσκεται δίπλα μου σε όλη τη διαδρομή γιατί δεν έχει ξαναπάει και φοβάται ότι θα χαθεί. Δεν έχει μπαταρία το i-pod και βαριέμαι τη ζωή μου. Ευχάριστο διάλειμμα όταν μπαίνει ελεγκτής στο Κορωπί και γίνομαι το επίκεντρο του βαγονιού –αν ήμουνα ξανθιά θα έβγαινε ανέκδοτο. Ζητάει εισιτήριο, του το δίνω μες την άνεση, με κοιτάει και μου λέει ‘δεν το έχετε ακυρώσει’. Ναι, είμαι τόσο ηλίθια που πήρα το εισιτήριο με επιστροφή και απλά το έβαλα στο τσεπάκι της τσάντας. Μα στα αεροδρόμια του εξωτερικού ακυρώνουμε ποτέ το εισιτήριο; Ευτυχώς ο ελεγκτής ή με συμπαθεί ή με περνάει για εντελώς βλαμμένη και μου κόβει ένα πρόστιμο-νέο εισιτήριο των 10 ευρώ και εξαφανίζεται. Κάπου εκεί αρχίζει να διαμαρτύρεται ο παππούς απέναντι γιατί αυτόν τον έχουνε βάλει παλιότερα να πληρώσει κανονικά πρόστιμο και έχουμε μια ωραία συζήτηση στο βαγόνι – ναι, το αττικό μετρό φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά. Φτάνουμε επιτέλους στο αεροδρόμιο, είμαι στην ώρα μου, παραδίδω το φάκελο στη συνάδελφο, τη βοηθάω να κουβαλήσει την ασήκωτη τσάντα της, περιμένω στην ουρά να κάνει τσεκ-ιν, μου τσακίζει αλλοδαπός ταξιδιώτης τον αστράγαλο με το καρότσι του, της εύχομαι καλό ταξίδι, χάνω στο τσακ το μετρό των 12:30, περιμένω μισή ώρα το επόμενο, κάνω άλλα 45 λεπτά να φτάσω Σύνταγμα, μέχρι την Πλακεντίας προσπαθεί να μου πιάσει συζήτηση υπάλληλος του μετρό και καταφέρνω κατά τις δύο να επιστρέψω στο γραφείο. Και δεν είναι η ταλαιπωρία που με πειράζει. Είναι που έχω πάλι τάσεις φυγής και το μόνο που θέλω είναι να πάρω το αεροπλάνο και να την κάνω. Είναι που σκέφτομαι πόλεις με καταπράσινα πάρκα, βόλτες δίπλα στο ποτάμι και σε υπαίθριες αγορές, ζεστές σοκολάτες ενώ καταστρώνουμε σχέδια για την υπόλοιπη μέρα, χοντρά πουλόβερ και χρωματιστά κασκόλ. Μη με ξαναστείλετε στο αεροδρόμιο, ε; Τουλάχιστον όχι μέχρι να έχω κλείσει το δικό μου αεροπορικό εισιτήριο. Τότε δε θα με πειράζει.

ΥΓ. Όπως καταλαβαίνεις αγαπητή μου φίλη σου 'ρχομαι σύντομα :)

Letter never sent [2]

2006-10-03T08:54:00.000+03:00

Ήθελα να ξανάρθω στην έκθεση πριν τελειώσει αλλά δεν πρόφτασα. Να δω τους πίνακες χωρίς τον πανικό των εγκαινίων και να μετρήσω τα στρογγυλά κόκκινα αυτοκολητάκια στον τοίχο σημάδι πως "επωλήθη" για να καταλάβω πόσο χαρούμενος είσαι. Είναι περίεργο να βλέπεις τους πίνακες κρεμασμένους στους τοίχους μιας γκαλερί και να σου θυμίζουν εικόνες από τη ζωή σου. Η θέα από το μπαλκόνι σου στο λιμάνι, κολύμπι και ηλιοθεραπεία στο Καλό Λιβάδι, εσύ να προσπαθείς να ζωγραφίσεις το τοπίο και εμείς να κάνουμε χαζομάρες στη θάλασσα με το χρωματιστό τόπι της Μ, η Μ. κουλουριασμένη κάτω από τα τσαλακωμένα σεντόνια στο κρεβάτι σου, τα μοναδικά δέντρα στην Παναγιά την Κανάλα. Ατέλειωτες νύχτες με ταμπού και τρίβιαλ, καφέδες στο Μελίρρυτον και πεζοπορίες για να περάσει ο χειμώνας, το χιόνι που είχε καλύψει την άμμο και έφτανε σχεδόν μέχρι τη θάλασσα στο λιμάνι, τα πλοία που δεν περνούσανε και δεν αντέχαμε τα σαββατοκύριακα στο νησί των 1000 κατοίκων, γκρινιάζαμε και τελικά ξενυχτάγαμε και δακρύζαμε από τα γέλια όταν μαζευόμασταν στα στενόχωρα ενοικιαζόμενα ή κάναμε "κινηματογραφικές" προβολές στο σαλόνι του Β. Μετά η πρώτη πραγματική άνοιξη που ζήσαμε ύστερα από χρόνια εκείνο το Μάρτη, το ξερό τοπίο να πρασινίζει, λουλούδια παντού, θυμάσαι εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό της 25ης, εθνική επέτειος, την είχαμε κοπανήσει από την παρέλαση και τις χορευτικές επιδείξεις και είχαμε πιάσει τις υπαρξιακές συζητήσεις στο καφενείο της Δρυοπίδας, μόνο εγώ, εσύ και ο Δ. δεν αντέχαμε τους μπάλλους. Μετά ο Ιούνης, σχολάγαμε από τις 12, τα πρώτα μπάνια, ώρες ατέλειωτες σε καταγάλανες παραλίες που υπήρχαν μόνο για μας, πρόχειρα αντίσκηνα με καλάμια και παρεό, ένα καρπούζι που πάγωνε στα βράχια, διαδρομές απ’ άκρη σε άκρη του νησιού, πώς δέσαμε έτσι καμιά δεκαριά άτομα που σιχτιρίζαμε την γκαντεμιά μας να βρεθούμε στο νησί δεν ξέρω. Δυο μέρες έκλαιγα πριν έρθω στο νησί, δυο χρόνια μετά ακόμα θυμάμαι στιγμές με νοσταλγία που ξεσκίζει. Ναι, ναι ξέρω τι σκέφτεσαι, τις μίζερες μέρες, τα ατέλειωτα ταξίδια με βρωμερά πλοία, τα ληγμένα τρόφιμα στο μπακάλικο, όταν δεν είχαμε ούτε εφημερίδα να διαβάσουμε γιατί είχε μποφόρ, όταν μας έπιαναν τάσεις φυγής και δεν μπορούσαμε να πάμε πουθενά. Όμως εγώ έριξα μαύρη πέτρα και αυτά έχω αρχίσει να τα ξεχνάω και εσύ θα είσαι για άλλο ένα χειμώνα εκεί οπότε δεν υπάρχει λόγος να τα θυμάσαι. Έχω υποσχεθεί στη Μ. πως θα ρθω να σας δω φέτος, το καταχείμωνο όταν κανείς άλλος δεν έρχεται. Γιατί ξέρω πως είναι. Να πάτε για καφέ στο ακατοίκητο σπίτι με την ωραία θέα πριν χαλάσει ο καιρος και να ζωγραφίζεις ε;

little miss sunshine

2006-09-29T08:55:00.000+03:00

[Little Miss Sunshine, Νύχτες Πρεμιέρας]

Ό,τι πιο γλυκό, αστείο, τρυφερό και αισιόδοξο έχω δει τελευταία, απίθανο φινάλε, έκλαιγα από τα γέλια και έφυγα από το αττικόν με ένα τεράστιο χαμόγελο. Για να δούμε αν και το shortbus απόψε επιβεβαιώσει τη φήμη του.

back to school

2006-09-28T16:18:00.000+03:00

I have become a postgraduate student again but part-time and long distance this time. I will meet my classmates and tutors online and my academic blog will be part of the assessment! It's strange not being the one giving homework, deadlines and tests, it's been five years since the last time I was a student. I have no clue how I will manage with the morning job and the afternoon lessons but I am excited, the course looks promising and I have the perfect excuse to visit Edinburgh again! I've even got a university card!!!

violently happy

2006-09-25T10:04:00.000+03:00

Νομίζω ότι βρήκα τον τρόπο να νικάω τη μιζέρια των δευτεριάτικων πρωινών, έχω έρθει στη δουλειά με ένα χαζό χαμόγελο, λες και είμαι η Πολυάννα και παίζω το παιχνίδι της χαράς. Το κεφάλι μου κουδουνίζει λίγο από τον κουβά zombie που κατέβασα χτες βράδυ στο ποπ, αλλά και βρήκαμε να κάτσουμε και είχα να δω τη Β. καιρό και ήμασταν ξεκούραστες και κεφάτες και ο dj έβαζε το ένα μετά το άλλο αγαπημένα κομμάτια και είχαν προηγηθεί άλλες βόλτες το σ-κ, στα βιβλιοπωλεία του κέντρου και τα δισκάδικα της Διδότου, η πρώτη καυτή φθινοπωρινή σοκολάτα ενώ χαζεύαμε έξω από τη τζαμαρία τον κόσμο που προσπαθούσε να προφυλαχτεί από τη βροχή που ξέσπασε ξαφνικά το μεσημέρι του Σαββάτου, πάλι έξω το βράδυ, μαύρες μπύρες αντί για zombie, how easily can you become an alcoholic??

Είναι φορές που δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτούς που γκρινιάζουν και σιχαίνονται τη ζωή στην Αθήνα, τις χαμένες ώρες στην κίνηση, την έλλειψη πράσινου, τους ανθρώπους που δεν έχουν μάθει ακόμα να στέκονται δεξιά στις σκάλες του μετρό, το καυσαέριο και τη φρικτή καλοκαιρινή ζέστη, την ανοργανωσιά και το ‘δε βαριέσαι’. Είναι φορές που θέλω και εγώ να τα παρατήσω όλα, να πάω να ζήσω στο Άμστερνταμ, να κατεβαίνω τις Κυριακές με το ποδήλατο στο εφημεριδάδικο της Spui και όταν φτιάχνει ο καιρός να πηγαίνουμε για μπύρες στο καφέ του vondelpark ή να αράζουμε δίπλα στα κανάλια (και μετά ξύπνησα!). Είναι φορές όμως που η ζωή στην Αθήνα καταφέρνει να με κερδίζει ξανά από την αρχή με τα πιο απλά πράγματα ή έστω να με κάνει για λίγο violently happy for no reason at all.

rain

2006-09-17T21:42:00.000+03:00

Rain
Soft in the dark
We take a left thru the deepening park
Grass
Soaking and warm
Past the iron gates
August has come

And I want you so bad in my heart
And I touch your shadowed fingers in the dark
And the stars have fallen on this night like rain
In the silence of the dark october lanes

Iron
Cold in the breeze:
The gate beneath the haunted trees
Swings
As evening reveals
Your face so lovely and unreal

And I want you so bad in my heart
And I touch your shadowed fingers in the dark
And the stars have fallen on this night like rain
In the silence of the dark october lanes
So here everything stays
The dew on the gates has melted away

And in your sunlit eyes I see my love and all the night
And I want you so bad in my heart
And I touch your shadowed fingers in the dark
And the stars have fallen on this night like rain
In the silence of the dark october lanes

[it started to rain this afternoon while I was listening to the clientele, amazing!]

stupid day, go away

2006-09-14T22:53:00.000+03:00

It’s been such a stupid-stupid day today. I should have seen it coming from early in the morning. It’s the only weekday I can sleep late, but no, someone had to ring my doorbell at 8 o’clock. I tried to ignore it but he was persistent and then I thought that it might be the new ikea catalogue like last year so I rushed to answer it. And of course it wasn’t.
And then I went to have my toenails pedicured which my friends described as a wonderful, relaxing experience. I had some of my toeskin slightly cut and I had to listen to crap greek music for almost an hour – I couldn’t even read Athens Voice because of the noise and I got a headache which hasn’t left me until now. Why did I ever listen to them?
And then I dropped a glass at the office and it smashed into pieces everywhere and before that I wanted to slap a colleague or pull her hair or do something really mean to her but I couldn’t really, she is sort of senior :(
So now I am waiting for the clock to show eight, so that I can go home, play my cds and make a banoffee pie. Because when I am sad or I have had a stupid day I bake muffins or make sweets and then everything can start being ok again.
And guess what as I am trying to upload this I realize that something’s wrong with the internet. I shall be careful until I get home, I may get hit by a bus or something.

zap

2006-09-12T10:30:00.000+03:00

[love me madly by zap51]

I never complain when they send me from work to the tax office - just staring at this building as I cross athinas st. makes my day :-) Can you imagine athens with more walls like this?

the house of sleep

2006-09-11T12:41:00.000+03:00

I had a dream last night that Jonathan Coe died suddenly and I was so sad and devastated, I couldn't imagine not reading anything new by him any more. I remember meeting him last autumn at that little theatre in psyri, I asked for a personal dedication and he didn't refuse despite the long queue. I was so excited afterwards, I had a signed book from of one of my top-five british writers, hurray! So, I had to check on everyone of my favourite writers this morning and they are all fine, silly me :-)

paint a rainbow

2006-09-04T14:30:00.000+03:00

Earthen trail of slimy goo
I smear it on your cheeks like rouge
Eyes of red and lips of blue
It's cold and safe inside of you
Tie me down and shine
All over your body
Little drops of shark infested sea

When the colours change
I will chase your sadness away
See it glow when i paint a rainbow
Flowers grow all over you
Daffodils and roses too
Sky is painting a rainbow
Around your head like a halo

[spent most of the weekend deciding on the colours of the walls while this old song by my bloody valentine was playing in my head]

Do you remember the first time?

2006-08-31T18:34:00.000+03:00

Γέμισε η γειτονιά μου ξανά φοιτητές, άρχισε σιγά σιγά να καταφτάνει η καινούργια φουρνιά, τους βλέπω στη στάση, ρωτάνε για τη συχνότητα του λεωφορείου, τα ονόματα των δρόμων, ψάχνουν για "ενοικιάζεται" στις κολόνες. Κάποιοι είναι με τους γονείς τους, άλλοι με φίλους, έχουν μάτια λαμπερά, αισιόδοξα, άλλοι δείχνουν πιο φοβισμένοι, πιο διστακτικοί. Κάνουν σχέδια, προετοιμάζονται για την καινούργια ζωή μόνοι τους πια, θα μάθουν να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις. Ίσως να κλάψουν από μοναξιά στην αρχή, μετά θα κάνουν τους πρώτους καινούργιους φίλους, θα ερωτευτούν, θα ανταλλάξουν φιλιά στα σκαλιά κάποιας πολυκατοικίας και θα κάνουν έρωτα σε ένα μονό κρεβάτι μιας γκαρσονιέρας που βλέπει τον ακάλυπτο. Θα ανακαλύψουν σιγά σιγά την πόλη, θα μάθουν να μαγειρεύουν ή θα τη βγάζουν με junk food μέχρι να το σιχαθούν, θα αγχωθούν στην εξεταστική, θα χάσουν κάποιο βράδυ το τελευταίο λεωφορείο και θα αναγκαστούν να γυρίσουν με τα πόδια γιατί έχουν ξεμείνει απο λεφτά για ταξί. Θα πήξουν στην κίνηση, θα αγαπήσουν τα στενάκια της πόλης, θα νοσταλγήσουν το σπίτι τους και θα κάνουν άπειρα ταξίδια με λεωφορεία, τρένα και πλοία. Κάποιοι θα τα παρατήσουν ή θα τελειώσουν τις σπουδές και θα γυρίσουν πίσω, άλλοι θα παραμείνουν για λίγο και λίγο παραπάνω ακόμα μέχρι να γίνουν ολοκληρωτικά μόνιμοι κάτοικοι της πόλης. Κάθε Σεπτέμβρη θυμάμαι τη χρονιά που έφτασα και εγώ στην Αθήνα και άρχισα τη νέα μου ενήλικη ζωή. Σε δυο-τρεις μήνες μετακομίζω και νομίζω ότι θα μου λείψει η γειτονιά μου.

blast from the past

2006-08-16T11:56:00.000+03:00

Κυριακή βράδυ 13 Αυγούστου, δεύτερη μέρα των διακοπών, δεύτερη νύχτα στο νησί. Ντίσκο πάρτι με live συγκρότημα στην παραλία. Θυμίζει high school reunion – πετυχαίνω όσους συμμαθητές δεν έχω δει συνολικά τα τελευταία δέκα χρόνια από τότε που τέλειωσε το σχολείο. Δείχνω στην Κ. τον έρωτα της ζωής της σε όλη τη διάρκεια της Α΄Λυκείου και δεν τον θυμάται!!! Ενώ εγώ που έχω φωτογραφική μνήμη ελέφαντα μπορώ να αναγνωρίσω μέχρι και τον συμμαθητή μου από το φροντιστήριο γερμανικών όταν ήμουνα δεκατρία-δεκατέσσερα. Ευλογία ή κατάρα αναρωτιέμαι... Συνεχίζω να σκανάρω φάτσες και ανθρώπους που είχα να φέρω στο μυαλό μου χρόνια, ενώ με κατακλύζουν άπειρες εικόνες και αναμνήσεις από το σχολείο. Στο Enola Gay ακόμα και οι πιο συγκρατημένοι ξεσπαθώνουν και κοπανιούνται, έχει κλείσει ο δρόμος πάνω από την παραλία, είχαμε προλάβει στα αλήθεια να χορέψουμε το τραγούδι στα παιδικά πάρτι αναρωτιέμαι. Η δυνατή μουσική, ο χορός, τα ποτά από τα πλαστικά ποτήρια που αδειάζουν γρήγορα δεν αφήνουν ευτυχώς περιθώρια για συζητήσεις «πως χαθήκαμε», «που βρίσκεσαι, με τι ασχολείσαι», «να τα ξαναπούμε». Μόνο χαμόγελα αναγνώρισης και κάνα «γεια χαρά».

ΥΓ. Για τη Δ.
Επειδή ξέρω πως ψοφάς για κουτσομπολιά εκεί στα ξένα, θα σου πω ότι:
- κάποιοι έχουν γίνει αγνώριστοι, φαίνονται τουλάχιστον μια πενταετία μεγαλύτεροι, καραφλίτσα, μπυροκοιλιά, βερμουδίτσα με loafers και ύφος πολύ κουλ
- κάποιοι άλλοι έχουν κολλήσει στα δεκαοκτώ, μαλλί μοϊκάνι, χαϊμαλιά και μοναστηράκι outfit, τρελή εφηβεία δέκα και κάτι χρόνια μετά
- κάποιοι δεν είχαν αλλάξει ιδιαίτερα, θα τους αναγνώριζες ακόμα και εσύ που δε θυμάσαι πρόσωπα, ενώ οι συμμαθήτριες μας έχουν εξαφανιστεί, είδα ελάχιστες στο πάρτι και όλες αυτές τις μέρες που είμαι εδώ
All you have to do now is guess who is who dear :-D

18 vs 28

2006-08-07T09:14:00.000+03:00

Στα δεκαοκτώ δε μας τρόμαζε τίποτα, δε μας κούραζε τίποτα. Διασχίζαμε την πόλη από άκρη σε άκρη με παλιά λεωφορεία και αστεία κίτρινα τρόλει που χάλαγαν κάθε λίγο μόνο και μόνο για να δούμε συναυλίες με συγκροτήματα που δεν είχαμε ακούσει ποτέ. Δε μας πείραζε η ορθοστασία, το στριμωξίδι, ο κακός εξαερισμός, πίναμε ένα ποτό όλο το βράδυ και χαμογελούσαμε και χορεύαμε όταν ο dj έβαζε τα τραγούδια που του ζητούσαμε. Δεν μας ενοχλούσε η κίνηση του δρόμου από το διαμέρισμα του πρώτου, γυρνούσαμε όλο το κέντρο με τα πόδια, νοιώθαμε ακούραστοι, αήττητοι, ξέγνοιαστοι, ο κόσμος ήταν εκεί για να τον ανακαλύψουμε και είχαμε όλο το χρόνο με το μέρος μας. Λέγαμε ότι δε θα αφήσουμε ποτέ την "παμφάγο ασημαντότητα" να μας νικήσει.

Δέκα χρόνια μετά προσπαθούμε να αντισταθούμε στο χρόνο που περνάει και προσποιούμαστε ότι δεν τρέχει και τίποτα. Κάποιοι δεν μένουν πια σ' αυτήν την πόλη, δεν άντεξαν και την έκαναν για αλλού. Κάθε μέρα που περνάει μια μικρή νίκη, κάθε μέρα μια μικρή ήττα. Προσπαθείς να νικήσεις την καθημερινότητα, βάζεις κρέμες για τους μαύρους κύκλους, τρέχεις σε συναυλίες, ανακαλύπτεις ακόμα τραγούδια και βιβλία που σε κάνουν "εκστατικά ευτυχισμένη" και νοιώθεις ξανά είκοσι. Και ξαφνικά η καθημερινότητα σε αιφνιδιάζει, σε κάνει να κοιμάσαι από τις 11, να κλείνεσαι μέσα το Σάββατο, δεν αντέχεις άλλο να ακούς τα σκυλάδικα της διπλανής στο γραφείο, να ξυπνάς με το ήχο της μπετονιέρας από την απέναντι οικοδομή, να ψάχνεις να παρκάρεις είκοσι λεπτά στη γειτονιά σου, να είσαι τόσο κουρασμένη που να το σκέφτεσαι να δεις τους φίλους σου. Να πρέπει να αγοράζεις κυριλέ ρούχα και παπούτσια για να φαίνεσαι μεγαλύτερη και να μη σε κοιτάνε με απορία στη δουλειά. Να σε ενημερώνει αναλυτικά η μαμά σου για το ποιος παντρεύτηκε, ποιος έκανε παιδί από το παλιό σου σχολείο και να τους βλέπεις όταν γυρνάς στο νησί με τα καροτσάκια στην πλατεία, τα παιδάκια να φοράνε στα μαλλιά παρόμοια κοκαλάκια με τα δικά σου.

Όταν ακόμα, τόσα χρόνια μετά, το μόνο που θέλεις είναι ταξιδέψεις σε όλα τα μέρη, να ακούσεις τα πιο ωραία τραγούδια, να εξαφανίσεις την κούραση και τα "πρέπει" και να μείνεις για πάντα λίγο παιδί.

dm

2006-08-03T14:46:00.000+03:00

Amazing night, despite the long queing for everything and the incredible traffic jams afterwards, it was worth it! The sad thing is I have no gigs to look forward to now, at least nothing officially anounced :-/ Did anyone else go? What did you think? This was the setlist btw:

1. A Pain That I’m Used To
2. A Question Of Time
3. Suffer Well
4. Precious
5. Walking In My Shoes
6. Stripped
7. Home
8. It Doesn’t Matter Two
9. In Your Room
10. John The Revelator
11. I Feel You
12. Behind The Wheel
13. World In My Eyes
14. Personal Jesus
15. Enjoy The Silence
~encore~
16. Shake The Disease
17. Photographic
18. Never Let me Down Again

discard or not discard?

2006-07-31T11:54:00.000+03:00

Κυριακή απόγευμα αψηφώ τη ζέστη και αποφασίζω να ξεκαθαρίσω τη βιβλιοθήκη με αφορμή τη μετακόμιση που αναμένεται. Ξεκινάω αποφασισμένη να στείλω όλη τη χαρτούρα στην ανακύκλωση και να ξεδιαλέξω τα βιβλία. Τι πετάς και τι κρατάς όμως; Σημειώσεις και φωτοτυπίες από τη σχολή και το μεταπτυχιακό, ώρες ατέλειωτες σε αμφιθέατρα και βιβλιοθήκες, ουρές και στριμωξίδι στα φωτοτυπάδικα, κι αν μου χρειαστούν ποτέ; Αφήνω τα box και τα ντοσιέ στην άκρη και συνεχίζω με τη συρταριέρα. Κάρτες γενεθλίων, κουτάκια από σπίρτα, τα αποκόμματα από καθε συναυλία, μπαρ, κλαμπ, σινεμά και θέατρο που μάζευα ευλαβικά τα δύο πρώτα χρόνια φοιτητικά μου χρόνια στην Αθήνα. Το αυθεντικό playlist της συναυλίας των belle & sebastian στο Birmingham, αποκόμματα εφημερίδων και περιοδικών με συνεντεύξεις ή άρθρα που μου άρεσαν. Folders με χάρτες, info και αποκόμματα απο εισιτήρια και μουσεία από τα πρώτα ταξίδια στο εξωτερικό. Απελπίζομαι με τη συρταριέρα, δυσκολεύομαι να πετάξω οτιδήποτε εκτός από παλιές αποδείξεις και λογαριασμούς και συνεχίζω με σκόρπια κουτιά παπουτσιών που κρύβουν τις κασσέτες μου. Τι να τις κάνω τις κασσέτες μου;;; Το ξέρω ότι δεν πρόκειται να τις ξανακούσω ποτέ αλλά να τις πετάξω; Δεν μου πάει η καρδιά. Νομίζω τελικά ότι θα είναι πιο εύκολο να ξεκαθαρίσω τα βιβλία αφήνοντας στην άκρη αυτά που δεν μου άρεσαν ή δεν κατάφερα καν να τα τελειώσω. Ξέρω ότι οταν έρθει η στιγμή που θα πρέπει να μπουν τα πάντα σε κούτες οι σημειώσεις και οι φωτοτυπίες θα πάρουν πόδι για τον κάδο της ανακύκλωσης χωρίς πολλούς δισταγμούς αλλά δεν είμαι σίγουρη για τα υπόλοιπα memorabilia -σουβενίρ από τα χρόνια που περνούν.

ps: έχω ακόμα τα ημερολόγια που κρατούσα απο το δημοτικό ως το λύκειο και το λεύκωμα της έκτης δημοτικού. ("τι είναι έρωτας;", :-P). Τι να κάνω; Να τα πετάξω;;;